Dune serisinin son dönemini anlatan iki kitabı Hunters of Dune (Dune’un Avcıları) ve Sandworms of Dune (Dune’un Kum Solucanları) kitapları ile Frank Herbert’ın yıllar önce başlattığı doruk noktasına ulaşıp kimilerine göre şaşırtıcı, bana göre şaşırtmadan ama beklediğim şekilde, sonlanıyor.

Bildiğiniz ya da şimdi öğreneceğiniz gibi Frank Herbert serinin altıncı kitabı Chapterhouse of Dune’un yazımını bitirdikten hemen sonra ölmüştü. Oğlu Brian Herbert’ın daha sonra Dune üstüne yazdığı pekçok kitabın önsözünde belirttiği gibi aradan yıllar geçtikten sonra Frank Herbert’in notları bulunmuş ve seriye kalındığı yerden devam edilmişti.

Açıkçası bu hikayeye çok inanıyor değilim. Ortada notlar varsa, ki bu kısmı muhtemelen doğrudur, aradan zaman geçtikten sonra bulunmak yerine zaten ölümden hemen sonra nerede oldukları bilinmekteydi. Frank Herbert’in kimse notlarını bulmasın diye onları tuzaklarla dolu, kimsenin ulaşamayacağı delhizlerde, yedi başlı cehennem köpeklerinin gardiyanlığında sakladığı gibi bir durum yok ortada. Sadece oğul Brian Herbert ve muhtemelen yayımcıları aradan zaman geçmesinin daha uygun olacağını düşündüler. Bu süre Brian Herbert’in kendini yazar olarak geliştirmesine ve aynı zamanda kitapları yazmakta kendisine bir partner seçmesine de olanak tanıdı. Tabii bunlar benim düşüncelerim.

Diğer yandan kitaplara dönecek olursak, güzel yazılmış, heyecanını kaybetmeyen, okurken okuyucu şimdi ne olacak düşüncelerine sevk eden kitaplar olmuş ikisi de. İnsanlığın en büyük düşmanının kim olduğunu birinci kitabın sonunda öğrenmek bizi şaşırtıyor, ikinci kitapta da en güçlü (tamamen olgunlaşmış) Kwisatz Haderach’ın kim olduğunu öğrenince şaşırıyoruz.

Sonuç olarak bu kitapları okumayı düşünüp de okumamışlara şunu söyleyebilirim: Brian Herbert babasının mirasının hakkını elinden geldiğince vermeyi ve okuyucuları sevindirmeyi başarıyor.

*****************************