Komik isimli süper kahramanımız Drizzt’in son maceralarını anlatmış Salvatore abimiz bu kitaplarda. Sürüsüne bereket ork ve goblin sürüleri tarafından istila edilir bütün kuzey diyarları. Orklara, buz devleri (frost giant) de destek verirler. Bu istila planının arkasında da birkaç drow var gibi gözükmektedir ilk başlarda. Ama orkların kralı yarma Obould’un, sadece kendi ırkının ölçütlerinde değil, çok çok zeki ve ileri görüşlü olduğu ortaya çıkacaktır sonra. Drizzt ve saz arkadaşları ayrı düşerler ve birbirlerinin öldüğünü düşünürler. Böyle olunca, üç kitap boyunca sızlanan başrol oyuncuları ile karşı karşıya kalır okurlar.

Obould, kuzeyde irili ufaklı köy ve şehirleri yerle bir eder, Nesme şehrini yerle bir eder, ve cüceleri Mithral Hall’un içine tıkar. Kuzeyde kendi krallığının temellerini atar. Bu arada kendisine artistlik yapan drow ve buz devlerine de haddini bildirir güzelce.

Drizzt , dışarılarda elf olmanın ne demek olduğunu öğrenmeye çalışır, elf bir hatun kişiden. Bu arada tabi Obould’a diş biler durur kitaplar boyunca. Karşılaşmaları herkesin beklentilerinin dışında sonuçlanır. Daha sonra  Drizzt’imiz Khazid’hea ile tekrar çıkar Obould’un karşısına ve karizmasını toparlar (not: Drizzt, Twinkle ve Icingdeath yerine Khazid’hea ile dövüşse, Salvatore’nin Drizzt kitaplarının sayfa sayısı aşırı derecede az olurdu dövüş sahnelerinin kısalığı yüzünden, her şeyi kesiyor alet yahu.)

Kitabın kısaca özeti bu. Aslında daha kısa yazılabilecekken zorla uzatılmış ve yarım kalmış hissi uyandırdı bende bu seri, ama iyi yazmış Salvatore abimiz bunlara rağmen. Drizzt severler severek okuyacaklardır.
.

Dostluk, ihanet, baba-oğul ilişkileri, gerçek, yalan, sadakat, sevgi gibi kavramları iki çocuğun gelişen yaşamlarında, arka planda ise Afganistan’ın monarşiden cumhuriyete geçmesini, daha sonra da Rus ve Taliban mezalimine maruz kalmasını, işleyen çok dokunaklı bir kitap.
Ayrıyeten, insanın elinden bırakması zor olan kitaplardan. Çok yoğun bir hüzün hakim kitaba, sürekli iyi bir şeylerin olmasını ümit ederek geçiriyor insan, ama hayatın acımasızlığı her seferinde galip geliyor. Kendi hayatım boyunca, özellikle çoçukluğumda, ve hali hazırdaki arkadaşlıklarımda yaptığım ve hesaplaşmadan kalan haksızlıklarımı düşünmeme neden oldu ayrıca. Emir’in ödlekliği, insanı sinir etmekle beraber, ben olsaydım ne yapardım, nasıl yapardım kalıplarını daha gerçekçi bir şekilde düşünmeye zorluyor. Herkesin okuması gereken kitap derler ya, işte o kitap bu kitap

Uzun zamandır hiçbir kitabı bu kadar severek okumamıştım. Okudukça hüzünlenmiş, hatta kimi zaman gözlerimin dolmasına rağmen, bir taraftan da kitap bitmesin diye ummaya devam etmiştim. Ve tadı hala damağımda.Amerika’da doktorluk yapan, Afganistan asıllı bir yazar Khaled Hosseini. Hikaye ise dostluk üzerine. Esas oğlan Emir, zengin, otoriter ve karizmatik bir babanın oğlu. Ama babasının hayallerindeki erkek evlat değil. Emir’in sürekli zamanını geçirdiği, hizmetçilerinin oğlu Hasan ise, babasının kriterlerine daha çok uyan bir çocuk. Emir’in başını dertlerden kurtaran, Assaf gibi sosyopat çocuklardan koruyan, onun için herhangi bir fedakarlıklardan kaçınmayan, Hazara azınlığından bir çocuk Hasan. Babasının tavırları yüzünden Emir kimi zaman Hasan’ı kıskanmaktan geri durmuyor. Yaşıtlarının aksine okumayı ve yazmayı seven Emir’e, babasının en yakın arkadaşı Rahim Han destek oluyor ve onu yüreklendiriyor. Zaman zaman Emir’in yaşam tarzından, korkaklığından,  pasifliğinden dem vuran babasına “Çocuklar boyama kitabı değildir, onları en sevdiğin renge boyayamazsın” diyor.

Şu an bize gösterilen Afganistan görüntüsünden çok farklı bir görüntü içerisinde günlerini geçiriyor bu iki çocuk. Kıştan yaza geçiş dönemlerinde uçurtma yarışmaları düzenleniyor  o zamanki Kabil’de. Bu yarışmalarda düşen uçurtmaları yakalamaya çalışan çocuklara Uçurtma Avcısı deniliyor, ve Hasan bu işin en iyisi. Hasan’ın Emir’e duyduğu sevgi ve sadakat ise insanı duygulandıran cinsten. Emir’in kazandığı turnuvada en değerli uçurtmayı onun için getirmek için koşturmaya başlarken şu sözleri kullanıyor Hasan: “Senin için bin tane bile getiririm”. Assaf ve tayfasının bir saldırısına mazur kalıyor Hasan, ve bu olay iki çocuğun da hayatını tamamen değiştiriyor. Hasan duygusal bir travmaya giriyor, ve Emir de hayatının geri kalanı boyunca sürecek bir vicdan azabına. Emir bu yükü ve sırrı kaldıramadığı için yaptığı bir takım planlarla Hasan ve babasının evden ayrılmasına sebep oluyor.

Sovyet işgali başlıyor ilerleyen günlerde, Emir ve babası da Afganistan’dan Pakistan’a, sonra da ABD’ye göçüyorlar. Orada yeni bir hayat kurmaya başlıyorlar, eski zengin ve gösterişli günlerden çok farklı yeni bir hayat. Emir, yazarlık hayallerini gerçekleştirmeye başlıyor, ve Süreyya isimli Afgan bir kızla evleniyor. Babası ile olan ilişkilerini kısmen düzeltebiliyor. Kitabı basılıyor, babası ölüyor, hayat devam ediyor. Bir telefon geliyor Pakistan’daki Rahim Han’dan:  “Yeniden iyi biri olmak mümkün…”

Pakistan’a gidip Rahim Han’dan Hasan’ın ve ailesinin Taliban tarafından katledildiğini, oğlunun ise bir yetimhanede olduğunu öğreniyor. Rahim Han, Hasan’ın aslında kardeşi olduğunu söylediğinde, bütün hayatının bir yalandan ibaret olduğunu düşünmeye başlıyor, ve yiğeni Sohrab’ı kurtarmak için Afganistan’a gidiyor bir cesaretle.  Ülkesinin tamamen çorak, fakir ve sefil, yıkık ve harap görüntüsü ona kendini kendi ülkesinde bir turist gibi hissetmesine sebep oluyor. Kendisini Afganistan’a götüren Ferit isimli adam ise “Sen zaten herzaman turisttin, yalnızca bundan haberin yoktu” der.

Kurtarma sürecinde, babasının yaptığı gibi Sohrab tarafından kurtarılan oluyor Emir bu sefer. Afganistan’dan Pakistan’a, daha sonra da ABD’ye götürüyor  Sohrab’ı ve çocukla bağ kurmaya çalışıyorlar Süreyya ile birlikte.

Kitabın kısa bir özeti bu, benim cümlelerimle çok da kitabın havasını yansıtamıyor haliyle.

Dostluk, ihanet, baba-oğul ilişkileri, gerçek, yalan, sadakat, sevgi gibi kavramları iki çocuğun gelişen yaşamlarında, arka planda ise Afganistan’ın monarşiden cumhuriyete geçmesini, daha sonra da Rus ve Taliban mezalimine maruz kalmasını, işleyen çok dokunaklı bir kitap.

Ayrıyeten, insanın elinden bırakması zor olan kitaplardan. Çok yoğun bir hüzün hakim kitaba, sürekli iyi bir şeylerin olmasını ümit ederek geçiriyor insan, ama hayatın acımasızlığı her seferinde galip geliyor. Kendi hayatım boyunca, özellikle çoçukluğumda, ve hali hazırdaki arkadaşlıklarımda yaptığım ve hesaplaşmadan kalan haksızlıklarımı düşünmeme neden oldu ayrıca. Emir’in ödlekliği, insanı sinir etmekle beraber, ben olsaydım ne yapardım, nasıl yapardım kalıplarını daha gerçekçi bir şekilde düşünmeye zorluyor. Herkesin okuması gereken kitap derler ya, işte o kitap bu kitap

dip not: Bu yazı ile kitaplog dalya demiş ve yüzüncü yazısına ulaşmış oldu. R.Ç.

Emin Işık Beyi, geçen senelerde TRT’nin sahur programında görmüştüm ilk kez, ve sonrasında onun konuk olduğu sahur programlarını kaçırmaz oldum. Kendisi emekli bir ilahiyat öğretim üyesi; her ne kadar Doç. olsa da, ortamda titr olarak ondan yüksek olan insanlar dahi kendisine sözü bırakıp, danışıyorlar. Bilgisiyle bulunduğu ortamı domine ediyor, ama anlatış biçimiyle, yaptığı esprilerle, tabir caizse, her telden çalmayı bilmesiyle; programları itici ya da sevimsiz bir hale de getirmiyor. Bazı yazıları http://www.semazen.net/yazar_yazi.php?id=304 adresinden okunabilir.
Daha önceden kitap aldığım sitelerden birinin e-bülteninde kitabının çıktığını görünce, hemen siparişi verdim ve elime geçer geçmez, yutarcasına okudum. Bittiğinde ise, elime kalemi alıp, altını çizerek bazı yerlerin, tekrar okudum.
Kitabın konusu, Muhammed Celaleddin isimli çocuğun, Mevlana Celaleddin Rumi oluşunun hikayesi. Muhammed Celaleddin’in doğumu ve Belh’teki çocukluğu, Moğol istilası yüzünden ailecek terk-i diyar etmeleri, ve bunun akabinde Konya’ya kadar süren çok uzun bir yolculukla başlıyor kitap. Bu yolculukların ve daha sonra Konya’da gerçekleşen olaylar ve tanışılan kişilerin Mevlana’nın büyük bir manevi önder oluşuna olan katkıları akıcı bir dille anlatılıyor. Mevlana’nın eserlerinden, Kur’an’dan ve daha birçok kaynaktan yapılan alıntılar ve bunların aktarılış biçimi ise kitabı herhangi bir biyografik roman olmaktan çıkarıp, daha bir zevkle okunan bir kitap haline getirmiş (2 kişi üstünde denedim)(valla zorla başlattım). Mevlana’yı merak edenler için güzel bir başlangıç noktası olabilir.
Altını çizdiklerimden bazılarını paylaşıp, yazıyı bitirir ve selam ederim:
Fihi Mafih’ten
Mecnun, Leyla’ya bir mektup yazmak istedi.
Kalemi eline aldı, sonra da şu beyti yazdı:
“Hayalin gözümde, adın dilimde, yadın kalbimde.
Ben mektubu nereye yazayım?
Hayalin gözümden gitmiyor,
adın dilimden düşmüyor, yadın canımda yer etmiş.
Sen ki, varlığımı kuşatmışsın, bende gezip duruyorsun.
O halde, ben, mektubu kime yazacağım?” dedi.
Elindeki kalemi kırdı, kağıdı da yırttı, yere attı.

Mürşidi Seyyit Tirmizi’den Mevlana’ya öğütler:

“Hür olmadan, kul olamazsın. Dinimizde mükellef olmanın üç şartı var: Âkil, bâliğ ve hür olmaktır. Çocuk değilsin, deli de değilsin, çok şükür köle de değilsin. Peki, acaba gerçekten hür müsün? Kölelerin tekliften muaf olduğunu bilirsin. Dindar olman için kölelikten kurtulmuş olman lazım. Kölelik, yalnızca düşman eline esir düşmekle olmaz. Kim bir şeyi çok seviyorsa, o kimse, sevdiği şeye köle olmuştur. Sevdiği de ona efendi olmuştur. Artık o kişi, sevdiğinin hükmü altındadır: Sevdiği ister kadın olsun, ister altın, isterse köpek olsun. Sen, istersen “nefis” deyiver ona. Eğer nefsinin emrinde isen, ona kul olmuşsun, artık Tanrı’ya kul olabilir misin? Efendimiz, “Kişi sevdiğiyle beraberdir.” buyurmadı mı? Sen, nefsini seviyorsan, Tanrı’ya nasıl dost olacaksın? Dostluğun ilk durağı, kendi isteğini bırakıp, sevgilinin isteğine sarılmaktır. Seni, Allah ile dost olmaktan alıkoyan her şey, ruhunda çıkmış bir çıbandır. Bunu böyle bil! İman ehli olmak istiyorsan, sen kendi nefsini değil, seni yaratanı seveceksin. Çünkü “İman edenler, Allah’ı en içten sevgiyle sevenlerdir.” (Kur’an, 2/165) Gerçek aşık, ahını ve feryadını dışarıya haykırmaz, kendi içine gömer. Toprağa ekilmiş tohumlar gibi, o ahlar, onun ruhunda filizlenir, bereketlenir, en sonunda salih amele dönüşür.”

“Sen bir güzeli seviyorum, dersin. Bir sevdaya düşersin. İşler dilediğin gibi gitmez; ona kavuşamazsın. Ama yine de o sevdadan kurtulamazsın, ondan vazgeçemezsin. Ona kavuşmayı ümit eder durursun. Bu bir geçici aşk olduğu halde, onun uğruna yıllarca mücadele edersin. Ümit kesmez, peşini bırakmazsın. Allah yolunda gerçek sevda var, İş böyleyken, muradına eremeyince, ne diye hemen ondan vazgeçersin? Anlaşılan bu senin talihsizliğin:
Kaç kere bir hayale aşık oldun da sonra onun hayal olduğunu anladın? Gerçek aşk, bir hayalden de aşağı değil ya! Senin için vuslat gerçekleşmese bile, O’nun eşiğinde bekleyen binlerce dosttan, O’nun hikayesini dinlemedin mi?
“De ki: Ey kendi kendilerine yazık etmiş olan kullarım! Benim rahmetimden siz, hiç ümit kesmeyiniz!” (Kur’an, 39/53)
“Rabbinin rahmetinden, ancak yoldan çıkmış olanlar ümit keserler.” (Kur’an, 15/56)”

.

.

.

***

Okudugunuz zaman insanin agzinda buruk bir tat birakan bir kitap “Katya’nin Yazi”. Trevanian okumaya baslamak isteyenler icin, ya da daha once muhtemelen “Shibumi” ile baslamis olup, orada birakanlarin bence kesinlikle okumalari gereken bir kitap bu. Bu kitabinda da yine Trevanian Bask kulturunu es gecmemis, ve yine klasik super entellektuel, cok ukala, iyi dovusen, iyi sevisen ana karakterler mevcut.

 ”Su anda yillar sonra bu satirlari yazarken bile, o anda orada oturan ici bosalmis, yalniz gence aciyorum. Aciyi artik duymuyorum, ama onun acisini hatirliyorum.. hem de canliymis gibi.”

Konu, Fransa’nin Bask bolgesinde bir koyde taze doktor ama vasat (!), yani aslinda normal bir adamin, asmis bir kiza asik olmasi ve bunun etrafinda sekillenen bir hikaye. Vasat doktorumuz aniden koylerine tasinan bu alisilagelmisin disinda kiza abayi yakar, ama kizin kardesi onlarin bir araya gelmemeleri icin ugrasir, ve olaylar gelisir. Butun bu gelisen olaylar, ve bunlarin yavas yavas ortaya cikan nedenleri, ilk basta hatta kitabin sonu yaklasana kadar farkedilmeyen, ama yavas yavas kendinden suphelendirmeye baslayan trajik bir son, aslinda basit gibi gozuken ama ilginc psikolojik cozumlemeler, ustaca kurgulanmis ask, gerilim gibi unsurlar kitaba basladigimda bitirene kadar birakamama gibi bir zorunluluk olusturdu bende. Bittiginde ise son dakika golu ile maci kaybetmis biri olarak kalakaldim.

.

.

.

***

Jonathan Hemlock isimli ogretim gorevlisi, sanat danismani, dagci, resim kolleksiyoncusu, katil ajanin hikayesini anlatmis bu kitabinda Trevanian. Giris cumlesinden anlasilabilecegi gibi yazar yine ubermensch bir kahraman yaratmis. Resim kolleksiyonu hastaligi olan bu arkadas, super biri oldugundan haliyle pek insan arasina cikmamaktadir, ciktiginda da zaten zevk alamaz muhabbetlerinden. Para gerektiren bir hobi oldugu icin, bu ihtiyacini karsilamak icin gizli bir servis icin katillik yapar. Kendisi ayni zamanda isim yapmis bir dagcidir. Son gorevinde kendisinden cifte oynayan birini oldurmesi istenir, ve bu isi bir tirmanis esnasinda yapmasi gerekmektedir. Bir Nicholai Hel degil kendisi, zaaflari falan var yani , ama yine de okunabilir bir kitap, kitap da zaten bir Shibumi degil.

Filmi de cevrilmis bunun zamaninda (1975), Clint Eastwood abimiz, hem filmi yonetmis, hem de esas oglan Hemlock’u oynamis, merak edenler “The Eiger Sanction” diye aratabilirler IMDB’den.

.

.

.

***