Geçmiş zamanda okuduğum halde hala en sevdiğim kitap unvanını koruyabilen bir esedir Sicilyalı. “The Godfather” (Baba) ile beni kendisine bağlayan, ardından tüm kitaplarını okumama neden olan yazar, bu tarz romaların duayenidir. Puzo “Karanlık Arena” olan ilk kitabı ile geniş kitlelere yayılamamış daha sonra bütün varlığını ortaya koyarak yazdığı “The Godfather”ile tabiri caizse turnayı gözünden vurup, Amerika ve tüm dünyada çok satanlar listesinin lideri olmayı başarmıştır. Daha sonra sinemaya uyarlanan eser bomba etkisi yaratmış, büyük başarılara imza atıp bu alanda da kendisini kanıtlamayı başarmıştır. Bilindiği üzere 1973 yılında Marlon Brondo “The Godfather” rolündeki başarısından dolayı Oscar’a layık görülmüş, törene kendisi gitmeyerek yerine Kızıldereli bir kız göndermiş, Amerika’nın kirli yüzünü anlatan bilgilendirici bir konuşma yaptırarak  töreni boykot etmiştir. Brondo aynı zamanda Oscar’ı red eden ilk sanatçı olmakla beraber, bu davranışıyla hayranlarının gönüllerindeki tüm ödüllerin sahibi olmuştur.
 

Yazar kitaplarında genel olarak İtalyan mafyasını konu edinmiş, uslubunda ki ustalık sayesinde okuyucuyu entrikalarla dolu, kendine özgün kuralları olan, jest için öldürüp, ölünen bu camiaya çekmeyi başarmıştır. “Sicilyalı”nın Mario Puzo’nun kariyerinde önemi büyüktür. Baba adlı romanına paralel yazdığı bu eserde ünlü İtalyan haydut Salvatore Giuliano’nun gerçek hayatından maceralarına dayanarak kurgulamıştır. Sicilya’lıların Robin Hood’u olarak bilinen Giuliano devrin şartlarına karşı duruşu ve isyankarlığı sebebiyle kanunlarla yıldızı barışmamış lakin halk tarafından çok sevilmiştir. Omerta (kutsal sessizlik) yasasının hakim olduğu Sicilya’da birisini ihbar etmek onursuzluk olarak görülüp,olayları halkın kendi kuralları dahilinde çözmesi bile bu gizemli dünya hakkında bize ipuçları vermektedir.
 
 

Kitabımıza geçecek olusak, Michael Corleone Baba’ya düzenlenen suikaste karışan bir polis müfettişini öldürdürmüş ve Sicilya’ya kaçmıştır. En sonunda sürgün hayatı bitip Amerika’ya dönüp ailenin başına geçmeyi hazırlanırken Don Corleone yani Baba tarafından bir görev verilir. Ünlü kanun kaçağı Salvator Guiliano’yu (yazar soyadı böyle kullanmayı uygun görmüş) tabi bulabilirse Amerika’ya kaçırmasını istemiştir. Guiliano ise son olarak Capo di capi’si (babaların babası) Don Croke ile savaşa hazırlanmaktadır. Bu vahşi ama inanılmaz savaşın galibi kim olacağı şöyle dursun, soluksuz bir maceranın içine dalacak, kimi zaman ihanetin kanlı bıçağını sırtınızda hissedecek, bazende sadakatin gücünü göreceksiniz. Savaşın şiddeti karşısında kanınız donacak aynı zaman içerisinde aşkın en saf haline şahit olacaksınız.

Büyüleyici bir güzelliğe sahip Akdeniz’in bu şirin adasından Amerika’ya uzanan bir macera. Değişik kültür ve yaşam tarzı. Benim Mario Puzo’ya hayranlığım şöyle dursun gerçekten klasik haline gelmiş bu destansı romanın okunması gereken kitaplardan olduğuna inanıyorum. Bilgilerinize sunulur:)

Keyifli okumalar,  görüşmek dileğiyle…

Filiz KIŞLACIK

Merhaba,
 

“Biri bana bu kitabın ne ile ilgili olduğunu sorarsa, ona dünyada ki her şeyle ilgili,diye cevap veririm”. Kapağındaki bu yazı dikkatimi çekti ve alıp okumama neden oldu. Etkilendiğimi söylemem gerek… Aşkı,insan sevgisini, yardımlaşmayı ve saf iyiliği, bununla birlikte macerayı bir arada bulucağınız, film tadında sürükleyici bir roman. Shantaram’da birçok karakterle tanışacak ama en önemlisi Bombay’ın renkli dünyasına adım atacaksınız. Kalın bir kitap olmasına nazaran (863 sayfacık:-)) akıcılığı ve dilinin sadeliği sayesinde nasıl bittiğini anlamayacaksınız. Gregory David Roberts’ın bir dizi silahlı soygun suçundan dolayı on dokuz yıl hapse mahkum edilmesi ve hapisten kaçıp on yıl boyunca Bombay’da kaçak yaşaması kitabı ayrıca ilginç kılıyor. Yazar gecekondu sakinleri için ücretsiz bir klinik işletmiş, Bombay mafyası için kalpazanlık ve silah kaçakçılığı yapmış. Tekrar yakalanınca da cezasını çekip serbest kaldığında başarılı bir medya şirketi kurmuş. Şimdi artık tam zamanlı bir yazar olup Bombay’da yaşamaktaymış. Kitap otobiyografi olmakla birlikte yazarın dürüstlüğüne şapka çıkartmak gerekli diye düşünüyorum. Edindiği tecrübeleri ve yaşadıklarını ustalıkla hikayeleştirebilmesi ise ayrıca taktire şayan. Bu kitapta yazar çıktığı içsel yolculuğa bizleri de davet ediyor…

Kitaptan kısaca bahsedecek olursak: Lindsay banka soymak suçundan hapse girmiş, gardiyanlardan inanılmaz dayaklar yemiş, bunun akabinde hapisten kaçıp, Hindistan’ın Bombay şehrinde kaçak yaşamaya karar vermiştir. Şehre ayak basmasıyla birlikte Prabaker o kocaman gülümsemesiyle önce rehber olarak girer Lindsay’ın hayatına, daha sonra arkadaşı olur. Birlikte şehrin en karanlık köşelerine adım atarlar. Önce adı değişir kahramanımızın, nam-ı diğer Linbaba (Tanrı’nın huzuru bahşettiği) olur. O artık hintliler gibi kalbini açmayı, onlar gibi üzülüp onlar gibi sevinmeyi öğrenmektedir. Gecekondu mahallesinde yaşamaya başlamısıyla birlikte oradaki insanların zor hayatlarına şahit olur ve hiçbir şekilde sağlık hizmetinden yararlanamayan bu insanlara (ilkyardım ve teşhis-tedavi konusunda gayet bilgili) ücretsiz klinik açar.

Romanda insanların bu zor şartlara rağmen mutlulukları ve komün yaşam tarzlarını ayrca taktir ettim. Kendi hayatıyla birlikte başkalarının da yaşamını iyileştirme çabası Linbaba’ya bir çok dost kazandırır. Lakin kahramanımız hayatını yolunu sokmaya çalışırken burada da suça karışmaktan geri durmaz. Kadirhbai adında çok güçlü bir mafya babasıyla tanışmasıyla birlikte maceraya adım atar. Kadirhbai ile Linbaba’nın aralarındaki felsefik tartışmalar ise kitabı ilginç kılan bir diğer unsur.

İşte böyle…
 

Linbaba ile birlikte aşık olup, suça karışmaya, güzel dostluklar edinip, güçlü düşmanlarla mücadele etmeye, Bombay’ın renki sokaklarında dolaşıp, Hindistan’ın köylerine ziyaret etmeye ve Afganistan’da savaşmaya ne dersiniz? Düşmeyen temposuyla ve renkli insanlarıyla kaçırılmaması gereken bir kitap. Ben çok sevdim, ilgilenenlerin beğenilerine sunulur;)

Görüşmek dileğiyle…

Merhaba,
 
“Kız Kardeşim İçin”, ben olsaydım ne yapardım sorusunu kendinize bolca soracağınız bir kitap. Kime hak vereceğinize şaşıracak, mantığınızla ile yüreğiniz yer değiştirecek ama sonuçta işin içinden çıkamayacaksınız. Zaten Jodi Picoult’un yazmaktaki ustalığı, konunun daha önce işlenmemiş olması bu kitabı okumamız için başlıca sebeplerden. Romanın yapısı itibariyle tıbbi ve hukuki terimler bolca mevcut olmakla birlikte yazar bunları ustalıkla harmanlamayı başarmış. Kitabımızda her bir aile üyesi olayı kendi bakış açısından anlatıyor. Böylelikle hepsinin duygu ve düşüncelerine, olaydan nasıl etkilendiklerine şahit oluyoruz. Ayrıca yazar için Stephen King övgü dolu sözler sarfetmiştir ki daha önce başka bir yazar için böyle şeyler söylediğini duymadım;) Bir de maalesef geçen sene bu canım romanın sinemaya kötü bir uyarlamasını yaptılar ki hiç o konuya girmek istemiyorum…
 

Gelelim kitabımıza… Mutlu bir yuvaya sahipken birden kızlarına lösemi teşhisiyle sarsılan aile çocukları yani Kate’ye ilik verebilmesi için laboratuar ortamında genleri özel olarak seçilen bir çocuk yapmaya karar veriyorlar. Anna böyle bir görevle dünyaya geliyor. Hiç hasta olmadığı halde sayısız ameliyat, operasyon geçiriyor ve bunları hiç  sorgulamıyor. Taa ki ablasına bir böbreğini vermesi istenilene kadar. Anna’nın mahkemeye başvurmasıyla olaylar başlıyor. Kate böbreği alamazsa  ölecek. Anna böbreğini verip de ya birgün kendisi de hastalanırsa ne olacak? Kahrolan anne, çaresiz baba, birbirlerini çok seven iki kız kardeş, bu aile içerisine sıkışmış varlığını suç işleyerek ispatlamaya çalışan abi.Bu aileye ne olacak?Süprizlerle dolu,ne  zaman ne olacağını kestiremeyeceğiniz bir kitap. Mahkemeyle ilgili bölümleri soluk soluğa okuyacak, gözyaşlarınıza hakim olamayacaksınız(en azından bende öyle oldu:-)) Bu kitaptan sonra yazarın takipçisi olacağınızı düşünüyorum.
 
 
İşte böyle… Konu her ne kadar üzücü olsada gereksiz duygusallıklara  yer vermediğini söyleyebilirim. Ama siz yine de bunun öncesinde veya sonrasında eğlenceli bir kitaba yer verin Bir arkadaşıma önce Uçutma Avcısı`nı arkasından da Kız Kardeşim İçin`i önerdim, ufak çapta bir depresyon geçirmekte ama bir,iki sayı “Uykusuz” okursa birşeyciği kalmayacağına inanmaktayım Görüşmek üzere, keyifli okumalar…

ÖZDEN YAVUZ

Uzun zamandır okumayı planladığım bir yazardı Grange. Elimde iki romanı olmasına karşın yeni çıkan kitabını görünce onu alıp okumaya karar verdim.

Kitap 3 bölümden oluşuyor. Av, Çocuk ve Halk. İlk bölümü ne olacak, nasıl gelişecek diye merak ederek 2 günde okudum, ancak gidişat maalesef okuma hızımı kaybettirdiğinden kalanını 10 günde bitirdim. Ağır yazılmış ben de ağır ağır, okumakta olduğum diğer kitaplardan arta kalan zamanlarda okudumJ Bitireli 2 hafta kadar oldu, aklımda kalanları aktarmaya çalışacağım.

Jeanne Korowa 35 yaşlarında, Paris’te yaşayan, başarılı bir sorgu yargıcı. Ancak özel hayatında oldukça mutsuz. travmalarla dolu kötü bir çocukluk geçirmiş. Küçük yaşlarında ablası sapık bir katil tarafından parçalanarak öldürülmüş. Katil bulunamamış. Annesi kendini toparlayamamış ve Jeanne’la hiç ilgilenmemiş. Başarılı bir üniversite hayatından sonra Arjantinde bir dönem geçirmiş. Sonrasında sorgu yargıcı olarak çalışmaya başlamış. Depresyon nedeniyle uzun süre hastanede yatmış. Gittikçe artan dozlarda kullandığı ağır ilaçları var. Özel ilişkilerinde hep kötü adamları bulmuş. Hepsi hüsranla sonuçlanmış. Kadın erkek eşitsizliğini ve modern şehir hayatında, çalışan kadının yerini sorgulayıp duruyor. ( e çok uzattın, artık sadede gel diyorsunuz değil miJ ama Grange uzatmış, ben ne yapayım?) neyse, son sevgilisinden yine kötü bir şekilde ayrılıyor. Jeanne evlilik ve çocuk lafları etmeye başlayınca adam hemen kaçıyor. Bu Jeanne’a çok dokunuyor. Thomas (son sevgili) takıntı haline geliyor. Yetkilerini kötüye kullanarak Thomas’ın gittiği psikiyatrın telefonlarını ve ofisine dinlemeye aldırıyor. Olaylar da işte bundan sonra başlıyor. O sıralarda bir arkadaşının sayesinde dışarıdan dahil olduğu vahşi şekilde öldürülüp, parçalanarak yenen kızların soruşturmasıyla ilgili olarak, psikiyatrın seanslarını dinlerken önemli bilgiler ediniyor. (ne tesadüf ki) bu yamyam seri katil, bu psikiyatrın hastası. Babasıyla birlikte seanslara devam ediyor. Böylece Jeanne katilin izini sürmeye başlıyor. Sadece adının Joachim olduğunu bildiği katil ve babasının peşinden Latin Amerika’ya gidiyor ve kendini kanlı bir takibin içinde bulmakla kalmıyor, bölgenin kan vahşet ve acılarla dolu siyasi tarihini yaşanlardan öğreniyor ve insan hayatını hiçe sayan kan ticaretini yakından görüyor…

Dediğim gibi, ağır başlayan ağır ilerleyen ağır biten bir kitap. Giriş çok uzun. Boş yere yazılmış, olmasa da olur çok şey var. Karakterler iyi oturmamış. Katili hemen anlıyorsunuz. Zaten katil olabilecek başka kişi yok. Şansa fazla yer vermiş. Kendisinin bile gözüne batmış olacak ki, Jeanne Korowa bir yerde, sorgu ve araştırmada şansın büyük önemi olduğunu söyleyen bir tecrübeli meslektaşının sözlerini hatırlıyor. Ve kendisinin de şansının yaver gitmesinden memnun oluyor. Ama Jeanne’ın şansı o kadar yaver gidiyor ki gıpta ettiğimi söylemek isterim.

Kitaba fazlaca reklam alındığını da söylemeden edemeyeceğimJ Zor anlarda coca cola zeronun ferahlatıcılığı, XXX marka kahvenin muhteşem kokusunun uyuşukluğunu ya da yorgunluğunu alması, XXX marka arabalar, XXX marka gömlekler ayakkabılar…

Bir de ormandaki bölümler kesinlikle zorlamaydı. O bölge insanının bile girmekten çekindiği, uzak durduğu ormanda, her karışını biliyormuş gibi, Fransa’da modern hayatın içinde ömür geçirmiş bir sorgu yargıcı olarak, komandolara taş çıkaracak bir kaçış gerçekleştirdi. Dedim ya kendisini gıpta ile izledimJ Hiç olmazsa giriş bölümünde Jeanne’ın çocukluğuna kadar gereksiz ayrıntılar vereceğine, özel merakı olarak sporla uğraştığını, çetin doğa gezilerine katıldığını falan anlatsaydı ben de o kadar yadırgamaz, “hadi canım sen de” demezdim okurken. 

Ancak, kitabı rehavet içinde okurken, (nasılsa Jeanne oluşacak her sorundan kurtulacak, istediği her bilgiye, her yere, herkese ulaşacak) tek bir yerde gözlerimi şaşkınlıkla açıp, ürpererek yerimde şöyle bir doğruldum. Katille ormandaki son karşılaşmaları… Başından beri çok şeyi tahmin etmeme rağmen, hatta o kaçış sahnesinde Grange’ın Jeanne’ın kafasındaki düşünceleri yazmasından, katilin ondan bir adım önde olduğunu ve kesinlikle bir yerlere çekildiğini düşünmüştüm de, o derece yakınlaşma aklıma gelmemiştiJ Evet orman katilin içindeydi. Bence kitabın çıkış noktası burası. Ve benim için kitaptaki tek vurucu bölüm.

Sonu da havada kalmış. En azından birkaç sayfa daha yazmalıymış. Son cümleler bana ortaokullarda yazdığımız kompozisyonları hatırlattı. Giriş gelişmeden sonra sonuç, “evet dersimizi aldık, artık hayatımızdan şikayet etmemeliyiz” J

Bütün bunlara rağmen kitabı beğenmediğimi söyleyemeyeceğim. Çok çok iyi yazılmış kurgulanmış bir kitap değil ama konusu hoşuma gitti.

Latin Amerika’daki siyasi çalkantılar ve devrimlerin akıttığı kanlarla, ilkel insanın yamyamlığının kanları karşı karşıya geliyor. İlkel vahşet modern vahşet. Birisi iç güdülerle diğeri keyifle yapılıyor. Canlı canlı yakılan insanlar, akıl almaz işkenceler, henüz doğuran kadınların öldürülmesi, bebeklerin başkalarına verilmesi, bunları yapanların cezalandırılmamaları ve yaptıklarından hiç pişmanlık duymamaları, kaybolan evlatlarının cesetlerini bulabilmeye bile razı olan Plaza Del Mayo annelerinin ızdırapları, uçaktan okyanusa timsahlara yem olmaları için atılanlar… ilkel insanla modern insanı karşı karşıya getirme fikri hoşuma gitti. Üzerinde biraz daha çalışsaydı çok daha iyi bir gerilim ve macera çıkabilirdi. ( ben kafamda çok daha farklı yazdım kitabı. Hayal gücüm sağolsun, Grange’ın yarattığı vücuda başka kıyafetler giydirdim. )

Neyse, fazla uzatmadan bitireyim. Büyük beklentiler içinde olmazsanız, Latin Amerika ve cangılda hoş bir macera geçirebilirsiniz.

NOT: gece kitapla ilgili düşüncelerimi henüz bitirmiştim ki, Göksel Özbek’in Koloni ile ilgili yorumlarını gördüm. Kitabın bomba kısmında geçen “asıl üzücü olan, her birimizin içinde bir nazinin bulunması. İstinasız hepimizin.” cümleleri, ( bu zamana kadar bir türlü oturtamadığım, nasıl yapabildi diye düşündüğüm), Jeanne’ın katilin kulağını ısırarak koparması ve parmağını sokup bir gözünü çıkarması (!!!!) olayının yazılma nedenini kafamda açıklığa kavuşturdu. Göksel Özbek’in yorumuna bakarak, Koloniyi okursam Ölü Ruhlar Ormanını tekrar okuyormuşum gibi hissedeceğimi anladığımdan, bir dahaki sefere elimdeki diğer kitabı Şeytan Yeminini okuyacağım.

Son olarak, şu anda okumakta olduğum Altan Öymen’in Öfkeli Yıllarını, belki kısa süre içinde yorum yazma fırsatı bulamayabilirim diye düşünürek, şimdiden herkese şiddetle tavsiye ediyorum.

William De Worde aslında basit bir soylu genci. Okumaktan başka sevdiği birşey olmayan, kendi halinde Ankh-Morpork’da yaşamaya çalışan ve klasik bir soylu ailesi tipindeki ailesinden uzak durmaya çalışan birisi.

Bütün bunlar kendisinin Ankh-Morpork’un ve Discworld’ün ilk gazetesini çıkarmasına engel değil ama. Tabi herşey Patrician Lord Vetinari’nin kendi yardımcısını öldürmeye çalışması yüzünden ortaya çıkıyor.

Üstelik kan içmemeye yemin etmiş bir vampir olan Otto (kan yerine fotoğrafçılığa merak salmış durumda) De Worde ile çalışmaya başlıyor.

Her tür yeniliğe ve şova meraklı Ankh-Morpork halkı daha ne ister ki?

Discworld dünyasının ve bence edebiyat dünyasının en ilginç karakterlerinden biri olan Sam Vimes, ki kendisi sadece bir yüzbaşı olarak başlamıştı ilk Discworld kitabında, bu kez Ankh-Morpork’un büyükelçisi ve temsilcisi olarak Igor’ların, vampirlerin ve kurtadamların dwarflarla birarada yaşadığı Überwald’a gönderiliyor. Gittiği yerde sorun çıkarmadan duramayan, sadece ve sadece kanunları (ama kendi yorumunu katarak) takip eden Commander Vimes (ki aynı zamanda Ankh-Morpork Dükü’dür kendisi) bu sefer bir yandan dwarflardan çalınmış bir kutsal bir ekmeği arıyor bir yandan da Überwald’da çıkacak olan savaşı engellemeye çalışıyor bu romanda.

Gene bu kitapta da Vimes’ın karakterinin farklı taraflarını görme şansı elde ediyoruz. Tabii Vimes gitmişken Ankh-Morpork şehir muhafızlarının başında yer alan Captain Carrot herşeyi gayet güzel yönetmeye devam ediyor.

 
Peki ya Captain Carrot da gider ve bütün yönetim ömrü boyunca çavuş olarak kalmış ve bundan çok memnun olan Fred Colon’a geçerse?

Bütün bu sorularının cevabını bu harika kitapta bulmak mümkün.

Bir başka Terry Pratchett romanı daha. Bu sefer yazarımız tekrar Lancre ve Granny Weatherwax (Havamumu Nine) üstüne bir hikaye anlatıyor.

Hikaye gayet güzel ve Terry Pratchett romanlarında olması gereken herşeye sahip. Modern düşünceye sahip, sarmısak ve güneşten etkilenmeyen bir vampir ailesi var, modernleşmeye çalışan Lancre kralının kızının isim günü için çağırdığı bir grup birbirinden eksantrik insan ve dahası Havamumu Nine’nin kendini araması ve ne olduğunu sorgulaması da var.

Bütün bunlar Pratchett’ın o harika zihni ve hikaye anlatıcılığında bir araya geliyor ve ortaya herkesi şaşırtan, fantastik kurgu edebiyatıyla ilginen veya ilgilenmeyen herkesi kahkahalara boğan güzel bir eser ortaya çıkarıyor.

Lancre tayfasının vampirlerle olan etkileşimleri, Nanny Ogg ve yeni cadı Agnes’in vampirlere karşı direnmeleri ve etkilenmemeleri, Agnes’in kişiliğinin genç vampiri kendisine aşık etmesi… Bir başka Discworld hikayesi daha…

Rahim ÇETİNEL

Uzun süredir kendini bize unutturan, en korkak, en hızlı kaçan anti kahramanımız Rincewind tekrar karşımızda! Üstelik Görünmeyen Üniversite’nin büyücüleriyle birlikte ve Avustralya’da!!!

Bundan güzel konu olabilir mi diye merak ediyor insan. Elbette Avustrulya derken Diskdünya’nın XXX olarak tanımlanmış kayıp kıtasından bahsetmekteyim. Bir önceki macerasının sonunda büyüyle Ankh Morpork’a getirilmeye çalışırken kaybolan Rincewind’i aslında bir orangutan olan Kütüphaneci’nin hastalanması yüzünden bulmak Archchancellor Ridcully ve her zamanki Fakülte üyelerine düşer. Fakülte üyelerinden de bahsetmek gerekir: Her zaman somurkan Dean, başka bir dünyada yaşayan the Bursar, çapkın olarak adlandırabileceğimiz Senior Wrangler, Fakültenin en genç üyesi Ponder Stibbons, Chair of Indefinite Studies.

Öncelikle binlerce yıl geçmişe gitmeyi başaran Fakülte üyelerimiz, bununla kalmıyor, bir büyücünün her daim yapatığı gibi herşeye burunlarını sokmayı ve ortalığı karıştırmayı ve binlerce yıl sonrasında XXX’de hayatını sürdürmeye çalışan Rincewind’in hayatını tamamen zorlaştırmayı da başarıyorlar.

Bütün sorunlarla boğuşmak, kendini öldürmeye çalışanlardan her daim kaçmak, her şekle giren konuşan bir Kanguru ile uğraşmak ise Rincewind’e ve zor durumlarda sürekli yanında olan Luggage’a düşüyor.

İnsanı rahatlıkla güldüren bir başka Prathchett romanı daha.

.

Rahim ÇETİNEL

Ankh Morpork ve Klatch arasında ortaya çıkan bir adacık nelere sebep olur sorusuna cevap arayan Diskworld romanı Jingo aynı zamanda bize Commander Sam Vimes’ı daha yakından tanıma şansını da veriyor.

Bu sefer romanda ön planda olanlar sürekli savaş isteyen zeka açısından çöldeki bir troll civarında dolaşan soylular ve onlara karşı her zaman gerçekçi olan Sam Vimes. Tabii yanında devasa troll Çavuş Detritus ve takımın diğerleriyle birlikte. Diğerleri derken her daim herkesi etkileyen harika insan (aslında 2 metre olmasına rağmen bir dwarf olan) Yüzbaşı Carrot, kız arkadaşı kurtkadın Angua, bir adet zombie, bir adet aynı zamanda Omnian misyoner olan ve herkesi doğru yola davet eden (elbette boş zamanında) Redshoe da var.

Şehir Muhafızları’ndan (City Watch) bahsedip de Çavuş Colon ve Onbaşı Nobby Nobbs’u unutmak asla olmaz tabi. Onlar da bütün olayların içinde yer almayı her zamanki gibi başarıyorlar.

Savaşların ne kadar aptalca olduğundan, yabancı bir ülkeye yerleşmiş göçmenlerin sorunlarından (burada Prathcett Londra’ya yerleşmiş Hint/Arap kökenlilerden örnekleyerek güzel tespitlerde bulunuyor) ve Ankh Morpork ve Diskdünya’dan hem ironik hem de çok akılcı bir şekilde bahseden bir başka Diskdünya romanı ile karşı karşıyayız. Çok güzel bir başka Pratchett romanı daha.

.

Rahim ÇETİNEL

Kimin aklına gelir ki Ankh Morpork’un gerçek yöneticisi Lord Vetinari’yi zehirlemek?
Üstelik de şehirde kimliği belirsiz cinayetler işlenmeye başlamışken!

Diskdünya’nın benim açımdan en ilginç karakterlerinin bulunduğu Ankh Morpork Şehir Muhafızları’nın başından oldukça eğlenceli bir macera ile Terry Pratchett’in ve bizim gezilerimiz devam ediyor. Bir yandan Şehir Muhafızları’ndaki gelişme ve büyümeye şahit oluyoruz romanda, diğer yandan bir dürüstlük ve mükemmellik abidesi Yüzbaşı Carrot ve aslında bir kurtkadın (werewolf) olan Angua’nın ilişkilerini inceleme fırsatı buluyoruz. Bu romanda Commander Vimes’ın henüz çocuğu yok, Carrot daha yüzbaşı olmamış ve Vimes’ın emekli edilmesi romanda henüz gündemde.

Yeni katılan karakterleriyle, kendini geliştirmeye başlayan Detrius’la ve golemlerin iç dünyasına yapılan yolculuğuyla oldukça güzel bir başka Pratchett kitabı daha.