Anneannemin bir dönem okudugu bu kitap onun en sevdigi kitabi oldu, elinden düsürmedi ve sonra ailede en sevdigi torununa hediye etmeye karar verdi bana.

Ben de uzunca bir süre okumayi erteledim, yazarin ismini daha önce duymamistim, kitabin ismi o zaman bana yabanci gelmisti, o zaman ilgimi ceken kitaplar icinde degildi ve sonunda kitap kütüphanemizde onlarca kitabin arasinda yerini aldi.Kac yil sonra 3 jenerasyon paylastigimiz evimizden ayrilirken elim bu kitaba gitti.

Genc bir Italyan yazar olan Susanna Tamarro`nun kaleminden seksen yasindaki bir anneannenin kalemine geciyoruz burada.

Bir anneannenin evden ayrilip Amerika`ya giden torununa yazdigi mektuplardan olusuyor bu kitap, torununun geride biraktiklarini bozulan sagligina ragmen koruma cabasi, yalnizligini anlatma istegi ve gecmisiyle hesaplasma ihtiyaci onu bu mektuplari yazmaya itiyor.Torununun Amerika`dayken cok haberlesmeme istegi, ani ve günce karisimi bir anlatima sahip bu mektuplarin gönderilmek üzere zarfa konulmasini engelliyor.

Bir yandan günlük hayatin gerektirdiklerini yaparken torununa duydugu özlemi onun geride biraktigi köpek ve bahcedeki güllere bakarak gidermeye calisan anneannenin kücüklügünde sakin bir cocuk olan torunun yillar gectikce sinirli ve sabirsiz bir gec haline dönüsmesine olan saskinligi ve sabirli yaklasimiyla kitapta alti cizilen konularda biri olan “kusak catismasi”na sahit oluyoruz.

Disarida zaman durdurulamaz bir hizla akip gecerken, ”Anneanne”nin  ic dünyasinda zaman gecmise dönüyor, Kücüklügünden basliyor, anne ve babasiyla olan iliskilerini ögreniyoruz, kendi hayatinda sectigi yolu izleyememenin acisini biz de onunla yasiyoruz adeta.

Evliligi, esi, sevgilisi, kizinin babasi da mektuplarda anlatiliyor, bununla birlikte gecmisin deger yargilari, yapmak isteyip yapamadiklari, geleneklerin yerini alan modern görüsleri anlamaya calismasini torununa anlattikca, biz onun gecmisi hakkinda daha cok bilgiye sahip oluyoruz.

Ayni zamanda annesini ve araba kazasinin getirdigi ölümünü de anlatiyor torununa, bir noktada özür diliyor sanki ondan, annesinin hayata olan ilgisizligi onun sucu degil halbuki, ama o kendini sucluyor, kendisinin modern bir anne olma özleminin kizinin hayatina mal oldugunu düsünerek.

Torununa Türk olan babasindan da bahsediyor, maalesef onu kendisi de tanimiyor, kizinin bekar anne olma istegine hizmet eden biri olarak biliyoruz biz onu.

Kitap anneanne torununu beklemeye devam ederken son buluyor, torununun aksine biz vedalasirken zorlaniyoruz okuyucular olarak.

“Var olan tek gercek ve inanilasi ögretmen, insanin kendi vicdanidir”. Kendi ögretmeninin sesini dinleyen anneannenin torununa tek bir ögüt verdigini görüyoruz kitabin sonunda: “Yapmaya degecek tek yolculuk, icimize yaptigimiz yolculuktur;o özgün cagriya kulak vermeli, yüregimizin götürdügü yere gitmeliyiz.”

.

Elif Şafak’ın son romanı Aşk, Doğan Kitap tarafından yayınlandı. Yazarın önceki kitapları ise Metis Yayıncılıktan çıkmıştı. Rahim’in bir yazısında belirttiği gibi, Doğan Kitap istediği kitaba istediği kadar reklam yapabilecek ve yazarına da istediği kadar destek verebilecek bir yayınevi. Nitekim Doğan Kitap bu kudretini Aşk’tan da esirgemedi ve Aşk, bu yılın (belki de bu yazın demeliyiz) en çok okunan kitabı oldu.

Reklam ve pazarlama konusunda Elif Şafak ve Aşk çok eleştirildi. Kitabın adı fazla iddialı, kapağı çok fosforlu bulundu. Bu noktadaki şahsi fikirlerim, her türlü tüketim maddesinde olduğu gibi kitapların da sonuna kadar reklam ve pazarlamasının yapılabileceği, hatta yapılması gerektiği yönünde. Keşke kitaplara ve yazarlarına daha çok destek verilebilse. Bu demek değildir ki kötü olan bir şey iyiymiş gibi gösterilsin, içi boş bir kitap dünyanın en önemli sanat eseriymiş gibi lanse edilsin ya da ‘madem ki çok sattı bu kitap iyidir’ denilsin. Böyle bir yaklaşım her türlü ürün hakkında insanları yanılgıya düşürür ve hiçbir şekilde ahlaki değildir. Kitapların iyi mi kötü mü olduğu ve okumaya değip değmediği değerlendirmesinin yalnızca okuyucuya ait olabileceğini düşünüyorum. Bizim burada paylaştıklarımız da neticede okuyucu olarak kendi değerlendirmelerimizdir. “Senin kitap seçim kriterin nedir?” derseniz; bazen tesadüfen elime geçmiş bir kitaptır okuduğum, bazen sevdiğim bir yazara olan ilgimin devamıdır, bazen görsel ve yazılı kaynaklardan ya da kitapçı raflarından dikkatimi çekmiştir, bazen de arkadaşlarımın tavsiyesidir. Mesela bugün aldığım dört kitap arasında kitaplog’da çok methedilen, Khaled Hosseini’nin iki kitabı bulunuyor

Aşk’a geri dönecek olursak, evet ben de kapağını fazla fosforlu buldum. Böylesi pembe bir kitaptan beklediğim, açıkçası sıradan bir aşk hikayesiydi. Aşk ise, öyle sıradan bir hikayeye verilemeyecek kadar iddialı bir isimdi.

Kapak hakkındaki fikirlerim kitabı okuduktan sonra da değişmedi. İsim konusunu ise şimdi oldukça isabetli buluyorum. Çünkü kitapta hem dünyevi hem de ilahi aşk anlatılıyor. Üç çocuklu bir ev hanımının, bir roman yazarına duyduğu ilgi ve hayranlık, Mevlana Celaleddin-i Rumi’nin Şems-i Tebriz-i’nin ışığı altında ilahi aşka ulaşmasına paralel olarak anlatılıyor. Elif Şafak, özellikle yüzyıllardır haksızlığa uğrayan, yanlış anlaşılan Şems’i konu edinmiş ve birbirinden güzel hikaye ve örneklerle Şems-i Tebrizi’yi tanıtmış. Mevlana’nın Şems’i neden ve nasıl sevdiği, ikisinin birlikte Sema ayinlerini nasıl ortaya çıkardığı, Şems’i kimlerin neden öldürdüğü, şiir sevmeyen ve kendine ‘suskun’ diyen Mevlana’nın nasıl evrensel bir şaire dönüştüğü çok akıcı bir dille anlatılmış.

Roman boyunca Şems’in ağzından dinlediğimiz gezgin dervişlerin 40 kuralı, aslında akademik tezini Mevlevilik üzerine yazan Elif Şafak’ın hayal gücünün ürünü imiş. Bu kuralların her biri, okuyucuyu üzerinde tek tek düşünmeye ve özümsemeye itiyor. Aynı zamanda insanı kendi içine yönelterek, günlük hayatta karşılaştığımız iyi ve kötü olayları, verdiğimiz tepkileri de farklı şekilde anlamlandırmamızı sağlıyor.

Aşk Şeriatı’nın ne olduğunu ve ne olmadığını merak ediyorsanız, Elif Şafak’ın Aşk adlı romanını okuyun derim.
 .

dip not: kitaplog olarak Ekin’e buradan hoşgeldin demek istiyorum. Ayrıca çok güzel bir yazı olmuş tebrik ederim. Başka yazılarını da en kısa zamanda sitede görmek isteriz. R.Ç.

Bugünkü kitabimiz yine bir dünya klasiklerinden. Gecen sene okudugum bu eser, Laclos’un yayinlamis oldugu tek kitap. Simdi sorabilirsiniz, tek kitapla nasil dünya klasikleri arasina girer diye. 

Kitabin arkasindaki yaziyla cevap vereyim ben bu soruya; 

“Tehlikeli İlişkiler, Pierre-Ambroise-Choderios de Laclos’un ilk ve tek romanıdır.1741′de doğan Laclos bir topçu subayıydı.1788′de ordudan ayrıldığında ünlü bir generaldi ve Fransız Devrimi sırasında Jacobenler’in yanında yer aldı. ‘Tehlikeli ilişkiler’ 1803′de ölen yazarın birbirini izleyen mektuplar biçiminde yazdığı bir romandır.1782′de ilk kez yayımlandığında bir bomba etkisi yapan yapıt çağının törelerini, yüksek sosyetenin gönül serüvenlerini anlatır. Kadınla erkek arasındaki bitmeyen savaşı inceleyen roman birkaç kez filme alınmış ve ikiyüz yıldan fazla bir süreden bu yana okunan ve tartışılan bir yapıt olmuştur. Andre Malraux bu yapıt için şöyle diyor: ‘Tehlikeli İlişkiler’, içindeki iki anlamlı kişi dolayısıyla iradenin bir mitolojisi niteliğindedir. Ama özelliği de irade ile cinselliğin sürekli olarak birbirine karışmış halde bulunuşudur.”

Tarihlere dikkat edersek kitabin yayinlandigi dönem tam Fransiz Devriminin öncesine gelmektedir. Yani herseyin en uc noktasi, en atesli sekline dönüstügü zamanlar, sadece bir kivilcimin beklendigi anlar. Kitap bir topcu subayi tarafindan, yani orduda yer alan birisi tarafindan yazildigindan bence o döneme daha ilginc ve daha derin bir bakis acisiyla yaklasmata. 

Kitabi yorumlayacak olursam bence gercekten harikaya yakin bir kitap ortaya cikmis. Tek kitapta, böyle bir basari elde etmek nasil gerceklesti, onu tam olarak bilemem ama konu olarak tüm dünyanin ortak, evrensel bir kavramini isledigini ve bence begenilmesindeki en büyük etkenlerden birisi oldugunu belirtmem gerekiyor. Bu konu ise, kadin – erkek arasindaki oyunlar. 

Kitap iki kisi arasindaki mektuplasmalari, ve birbirlerine diger karakterlerle yaptiklari iliski oyunlarini anlatmalarini iceriyor. Markiz de Merteuil ve Vikont de Valmont iliskiler konusunda sürekli birbileriyle bir nevi iddialasiyor, ve bu iddialasmalar üzerine diger insanlari iliski girdabina sürüklüyorlar. Sanirim bunun etkilerinden birisi de, iki ana karakterin soyluluk ünvanlarina sahip olmalari, ve bu ünvanlarini iliskiler konusunda ustaca kullanmalari.

Ayrica o dönem Fransa sosyal yapisina da farkli bir bakis acisi ekledigini söylemeliyim. O firtinali dönemde oynanan politik oyunlar da, kitapta belli bir düzeyde yer aliyor.

Kitabin ilk sayfalari karakterleri tanitirken biraz bunaltabilir, ama sonradan gercekten tamamen ilginc ve sürükleyici bir icerige dönüstügünü belirtmem gerekiyor. Mutlaka okumanizi tavsiye edebilecegim bir kitap.

Kisaca, Dünya Klasikleri arasina girmeyi kesinlikle haketmis bir eser.

Kitapla ilgili söyleyebilecegim en etkili cümle bence, sonunun tahmin edilemez olmasi. Su ana kadar okudugum kitaplar arasinda, en ilginc ve beklenmedik sona sahip kitap bu kitap. Kitabin son 10 sayfasina geldigimde kitabi elimden alsalardi, “Sana 1 hafta süre, tahmin et sonunu” deselerdi, inanin düsüncelerim yazarin düsüncelerinin kiyisindan bile gecemezdi….

 
 
Sonunu burada yazmayacagim elbette, sizin de bu zevki tatmanizi elinizden alamam.

 
 
Kitap bir kasaba doktorunun, yillar önce bir yaz gecirmis oldunu, “Katya’nin Yazi”ni yasamis oldugu kasabaya kisa bir tatil icin gelmesiyle, anilarini tekrardan yasamasini ve anlatmasini iceriyor. Bu Fransa’nin kücük kasabas Salies’te Katya ile tanismasini, onunla birlikte yasadigi deneyimleri, artik orta yaslarinin sonlarina gelmis birisinin gözüyle anlatmasi, kitaba ayri bir güzellik katiyor. Bu yasadigi yazin da tam 1. Dünya Savasindan önceki son yaz olusu da, kitaptaki bazi düsüncelerini aciklamasini daha iyi kiliyor, ve insana savasin etkilerini de gösterebiliyor. Ayrica gencligin hayallerinin, gecmise bakan birisinin gözüyle anlatilmasi, isin icerisine trajikomik bir anlam katmiyor da degil.

 
Ayrica Basklarin kültürüyle ilgili verdigi bilgiler, kesinlikle kitaba hos bir hava katiyor. Onlarin festivallerinden birisini ise, birinci elden anlatmasi gercekten o festivali yasamanizi sagliyor.

 
 
Bütün bunlari söylüyorum, yaziyorum, ve kitabi gercekten okumanizi öneriyorum. Ama galiba kitabi okurken sizde benim gibi, bu özetin ilk paragrafindaki düsünceyi yasayacaksiniz ve gerisini bosvereceksiniz.
 
Iyi okumalar.

Ayse Kulin’in Veda isimli kitabindan sonra, daha dogrusu ondaki basariyi gördükten sonra, bu hikayenin devami olan yeni kitabini Türkiye’de tatildeyken almaya karar verdim. Ahmet Resat Efendi’nin Ahmet Resat Bey’e dönüsmekteki zorluklariyla baslayan kitap, Türkiye Cumhuriye’nin kurulus dönemini icermekte.

Bu sefer hikayemizi, Ermeni Tehcirinden etkilenmis bir genci iceren ask da katiliyor. Ayrica Bosna’dan Istanbul’a göcmüs bir aileyi de icine almakta ve kitabin ilk iki sayfasinda bu ailelerin soyagaci görünmekte.

Bunlarin bir araya gelmesi bence kitabin tadini kacirmis. Cünkü hikayenin Anadolu ve Ankara’yi icine almasi, bu ailelerin de hikayeye dahil olmasi isin tadini gercekten kaciriyor. Ayse Kulin hikayeyi o kadar hizli geciyor ki, bazen tamamen bosuna yazilmis sayfalar izlenimi veriyor okuyucuya. Okuyucu sayfalari hissetmiyor bu anlarda, sadece zamani takip ediyor.

Bunlarin haricinde o dönemin bazi kisimlarina gercekten iyi degindigini kabul etmem gerekiyor. Adana’nin kalkindirilmasini gösterisi buna bir örnektir.

Veda kadar kaliteli olmasa da o kadar da kötü bir kitap degil. Ama bu kitabi okumak isteyenler öncesinde mutlaka Veda’yi okumalidirlar. Veda’yi coktan okuyanlar ise, hayal kirikligina kendilerini hazirlamalilar.

Ayrica bir dipnot olarak, bu kitabin ücüncüsünün cikma ihtimali varmis. Acikcasi hikayeye baktigimda gercekten böyle bir seye ihtiyac oldugunu düsünüyorum. Hikaye o kadar hizli gecilmis ki, bence bu kitaptan belli parcalar da eksik olmali ve ücüncü kitaba aktarilmaliydi.

.

.

.

***

Kitap Maeve Binchy’nin ilk kitabı mıdır bilmiyorum. Bildiğim kadarıyla Doğan Yayınları tarafından Türkçe yayımlanan ilk kitabı. Daha sonra diğer Türkçeye çevrilen romanlarında “İtalyanca Aşk Başkadır kitabının yazarı” ibaresini de gördüğümü hatırlıyorum.

Kitaba dönecek olursak eğer kitap öncelikli olarak 70′lerin sonlarındaki İrlanda ile 90′ların sonlarındaki İrlanda’yı anlatıyor. Maeve Binchy birçok kitabında bunu yapıyor zaten. İrlanda’nın, özellikle Dublin’in 70′li yıllarında geçen, merkezinde orta halli insanların olduğu bir hikayeye başlıyor aradan zaman geçiyor ve sonrasında 90′larda gelişip toparlıyor hikayeyi. O açıdan bakınca 70′lerde ülkesinden ayrılıp İtalya’ya giden 90′larda geri dönen ve hayatını bir düzene sokmaya çalışan kadının hikayesini anlatıyor roman. Bir İtalyanca kursu açıyor kahramınımız ve sonra romandaki diğer karakterler ortaya çıkmaya başlıyor.

Bu noktada benim oldukça beğendiğim bir yöntem uyguluyor Binchy. Kitabın her bölümünde bir karakterin hikayesini ve kursla ilişkisini, geçmişini, bugünü, kursun hayatındaki etkisini ve kurstaki diğer karakterlerle ilişkilerini anlatıyor. Böyle olunca aslında birşekilde birbirleriyle bağlantılı karakterlerin hikayelerini çok güzel birleştiriyor yazar. Bu romandaki ön plandaki karakterler yazarın sonraki kitaplarının bazılarında arka plan karakterleri olarak ortaya çıkıp okuyucuyu sevindirebiliyor. Bu aynı sevdiğiniz bir dizi film başrol oyuncusunu başka bir dizide figüran olarak görmeye benziyor.

Kitapta beni etkileyen diğer birşey de yazarın geçmişi anlatması oldu. Açıkçası yazarın tanımlamayı başardığı 70′lerin ve 80′lerin Dublin’i soğuk, ıssız, siyah beyaz ve can sıkıcı bir kent olarak aklımda çok belirgin olarak oluştu. Aynı şekilde günümüzün modern Dublin’ini de gerek karakterlerin şaşırmalarıyla, gerek kendi tasvirleriyle oldukça iyi şekilde anlatmış yazar.

Unutmuş olmak istemem, roman aynı zamanda içinde birden fazla aşk hikayesini de içermekte. Yaz tatillerinde veya yolculuklarda keyifle okunabilecek bir kitap.

.

.

.

***

Orhan Pamuk’un siyasi düşünceleri veya verdiği demeçler beni çok bağlamıyor. Açıkçası aldığı Nobel de beni hiç ilgilendirmiyor. Hatta ekşisözlük’te bulunan depeyi isimli yazarın Pamuk’un Nobel konuşmasından esinlenip yazdığı bavul yazısını daha güzel bulduğumu da burada ekleyeyim. Kısaca şuna bağlamaya çalışıyorum. Orhan Pamuk’u kitaplarıyla değerlendirdim. Yazdıklarını okudum ve beğendim. Okumak isteyenlere de tavsiye ederim rahatlıkla. Orhan Pamuk’u okuyamadığını ya da anlayamadığını iddia edenlere de sempatiyle yaklaşmam onu da belirteyim.

Kitap daha baştan kapağıyla beni etkiledi demek isterdim çünkü sonraları (başta değil) incelediğimde kapağını beğenmiştim. Kitabı 1994 yılında, Kıbrıs’ta kütüphaneden ödünç alarak okudum ve okumam en büyük sebebi birkaç önce bir gazetede Orhan Pamuk ve kitabı hakkında okuduğum haberin aklımda kalması ve kitabı görünce bunu hatırlamamdı. Aynı zamanda bu kitap okuduğum ilk Pamuk kitabı oldu. Sonrasında diğer kitaplarını da büyük zevkle okuduğumu eklemem gerek. (Ayrı not: Henüz “Masumiyet Müzesi”ni okumadım.)

“Bir kitap okudum ve hayatım değişti” diye başlayan, özünde yolculuk olan bir kitap “Yeni Hayat”. İlk cümleden etkilendim kitaptan. Haliyle de okudum. Şimdi 14 yıl önce okumuş olduğum bir kitap hakkında herşeyi hatırlıyorum dersem eğer yalan olur. Hatırlamıyorum elbette. Diğer yandan kitaptan hatırladıklarım var. Kitabı düşündüğümde hatırladıklarım var. Kitabı ve kitabın anlattığı dönemi siyah beyaz hatırlıyorum ben. Kitapla ilgili hayallerim, kitabı okurken zihnimde canlananlar hep 80leri hatırlatan şekilde, siyah beyaz ya da puslu, kasvetli renklere sahip. Kitapta bol bol otobüs yolculuğu var, o yolculukları da soğuk ve yavaş ve bolca kokulu hayal ettim hep. Kitapta hatırladığım çok az şey özünde “sıcak”. Bunların başında kahramanın yaşadığı evin kendisi yer alıyor ve bir de kahramanın Canan’a (kitaptaki kadın başkadın) hissettiği karşılıksız aşk. Bunun dışında kitapla ilgili birkaç şeyi incelediğimde anlatılanların çoğunu hatırladığımı farkettim. Aynı şekilde kitapta bulunan şifrelerle ilgili web sitelerinde anlatılanları da çok az farkettiğimi gördüm.

Birinci Orhan Pamuk kitabı yazısı bu şekilde yazılmış oluyor. Söyleyebileceğim şu, eğer yazarın kitaplarına söylediklerinden daha çok önem verenlerdenseniz, güzel bir kitap okumak istiyorsanız bu kitabı okumanızı tavsiye ederim.

.

.

.

***

Okudugunuz zaman insanin agzinda buruk bir tat birakan bir kitap “Katya’nin Yazi”. Trevanian okumaya baslamak isteyenler icin, ya da daha once muhtemelen “Shibumi” ile baslamis olup, orada birakanlarin bence kesinlikle okumalari gereken bir kitap bu. Bu kitabinda da yine Trevanian Bask kulturunu es gecmemis, ve yine klasik super entellektuel, cok ukala, iyi dovusen, iyi sevisen ana karakterler mevcut.

 ”Su anda yillar sonra bu satirlari yazarken bile, o anda orada oturan ici bosalmis, yalniz gence aciyorum. Aciyi artik duymuyorum, ama onun acisini hatirliyorum.. hem de canliymis gibi.”

Konu, Fransa’nin Bask bolgesinde bir koyde taze doktor ama vasat (!), yani aslinda normal bir adamin, asmis bir kiza asik olmasi ve bunun etrafinda sekillenen bir hikaye. Vasat doktorumuz aniden koylerine tasinan bu alisilagelmisin disinda kiza abayi yakar, ama kizin kardesi onlarin bir araya gelmemeleri icin ugrasir, ve olaylar gelisir. Butun bu gelisen olaylar, ve bunlarin yavas yavas ortaya cikan nedenleri, ilk basta hatta kitabin sonu yaklasana kadar farkedilmeyen, ama yavas yavas kendinden suphelendirmeye baslayan trajik bir son, aslinda basit gibi gozuken ama ilginc psikolojik cozumlemeler, ustaca kurgulanmis ask, gerilim gibi unsurlar kitaba basladigimda bitirene kadar birakamama gibi bir zorunluluk olusturdu bende. Bittiginde ise son dakika golu ile maci kaybetmis biri olarak kalakaldim.

.

.

.

***

Ask Adasi – Christopher Moore
 
Gecenlerde kitapciya gittigimde Moore’un bu kitabi dikkatimi cekti. Bu isimdeki kitaplari pek sevmem, cünkü genel itibariyla ask romanlarini pek sevmem. Ama yine de yazarin basit bir kitap yazmis olmayacagini varsayarak bir bakayim dedim. Arka kapak yazisini okumamin ardindan hakli oldugumu fark ettim.
 
Kitap hayatini sürekli basklari yönlendiren, karar vermemek icin elinden geleni yapan capkin bir jet pilotunun, bir ucus sirasinda, bir kadina hayir diyememenin etkisiyle kaza yapmasini, ve ardindan ucus lisansinin yaninda cinsel organini da kaybetmesiyle basliyor. Ardindan da isler birbirini kovaliyor ve hayati hic tahmin bile edemeyecegi sekilde degisiyor.
 

Moore burada yine komik bir tarz kullanmis. Sanirim yazarin genel bir özelligi bu; herseyi sakaya vurmak. Bence okunabilecek kitaplar arasinda yer alir, ama okuduktan sonra size biraz cografya bilgisi disinda pek bir sey katmaz, tabii ki insanlarin beyinlerinin nasil yikanabildigine bir örnek olmasi disinda…
 
Su anda elinizde bir kitap yoksa alin okuyun derim… Ben pisman degilim en azindan neseli birkac gün gecirmemi sagladi

.

.

.

*****************************

Lise 2. siniftayken Edebiyat dersinde cok ilginc bir hocam vardi. Dogru düzgün ders islemez ve ögrencilerle (yani bizlerle) arkadas olurdu. Bunu abartmiyorum. Söyle bir örnek vereyim, bir ara okullar arasi yasanan bir kavgada (baska bir lise bizim oraya gelmisti), hatirladigim kadariyla biz onu durdurmak zorunda kalmistik. Kendisi Tayland boksunda usatydi da J. Neyse, notumu artirmak icin o hocadan dönem ödevi almaya karar verdim ve bana bu kitabi verdi, özetlememi, yorumlamami ve dönem ödevinde ekstra ne gerekiyorsa onu yapmami istedi.

Tabii ki baslangicta kücümsedim kitabi. Hangi ögrenci kendisine verilen bir ödevi sever ki. Sonunda okumaya basladim ve neden bu kitabin klasikler arasinda anildigini ve neden Goethe’nin yillardir unutulmayan bir yazar oldugunu kavradim.

Kitabi kategorilestirmek gerekirse, kesinlikle romantik kitaplar kismina girer. Kitap Werther isminde bir gencin, bir sehre yasamaya gittiginde, cok sevdigi arkasina yazdigi mektuplari ve yasadiklarini anlatiyor. Orada tanistigi, onun anlatimiyla mükemmel bir hanimefendiye askini gösteriyor. Bu bayan ise nisanli oldugu icin, Werther’in elinden bu konuda hicbirsey gelmiyor, sadece oturup platonik askinin acisini yasamaktan baska.

Kitap bu sekilde mektuplarla devam ederken, arkadasindan gelen herhangi bir cevap kitapta yer almiyor ama hatirladigim kadariyla Werther’in yazdigi mektuplar arkadasinin sorularina, yorumlarina cevaplar iceriyor ki, bu bir nevi mektuplastigi kisinin siz oldugunuz izlenimini veriyor. Cünkü verilen cevaplar kesinlikle sizin kafanizda olan sorulara ait.

Kitap sizi o kadar etkiliyor ki, Werther’in asik oldugu bayandan bir nevi nefret ediyor ama ona hak veriyorsunuz. Yalniz icinizden kesinlikle nisanlisini bogazlamak veya cesitli ölümcül kazalari adam üzerinde uygulamak geliyor.

Bu kitaptaki karakter Werther’in, aslinda Goethe’nin kendisi olduguna dair cesitli yorumlar var. Ama bu konuda kesin bir bilgi veremeyecegim. Eger öyleyse, gercekten Goethe’nin durumuna bir nevi aciyorsunuz.

Alip okumanizi tavsiye ederim. Cok uzun olmayan bu kitap, bir otobüs yolculugu sirasinda bunalmanizi kesinlikle engelleyecektir.

.

.

.