MUSTAFA ÇETİNEL

 Hi Everybody,

Lets talk today about a book that i just finished yesterday on the way to home. The book was in English, so i will write this comment in English. I hope, you would enjoy it and not have so much fun with my foreign language.

Whatever, this book has been suggested to me by my brother (Rahim) and i had this book since so long time in my library waiting for me to read. At the end, after i forgot most of my books in Frankfurt when i came to Brussels, i had to read this one.

Let me be honest with you. The book was really good. Especially the language that author used. I read lots of English books but this language was so different than the others. It was so easy to read and author was talking to us. He was telling us a story and i was just sitting next to him.

Now let me explain the story a little bit. Anansi is an American God refers to Spiders. There are gods for every animal shape and Anansi is just one of them. But he is different that others cos he is more clever. According to this book, the world is having it’s shape by songs and stories of American Gods. All the songs and stories were belonging to Tiger till Anansi tricked him and got them. Afterwards, since thousands of years, everybody tells Anansi stories, every sings Anansi songs.

One day, Anansi dies. One of his son, Fat Charlie finds out that he has a brother named Spider. And he can contact to him by telling to a spider that he wants to see his brother. Cos Spider has all the God powers…

One day, even though Charlie did not believe to this elderly story, he decided to ask a spider about his brother. And than everything starts. For the rest, you have to read the book.
But let me assure you that the book is really fantastic. It really worths to spend time on it.

Have fun with the book,

Regards,
Mustafa

.

It is difficult to give up on writing about Neil Gaiman’s books. This is also another of his books probably the second one I have read: Anansi Boys.  I also realize that I have yet to write about this books in Turkish, well I will do it in later time.

Anansi Boys are also about old gods but not in a way that Gaiman’s book “American Gods” does. It’s mostly about Charles Nancy who is actually named by his father as “Fat Charlie” and his father being a god the name sticks. He complains about it all his life and most in the book and it is kind of funny considering that he is not fat at all.

In a way Fat Charlie (opps it sticks to my writing as well) same as Shadow of American Gods; they both are clueless about what’s really going on around them (in reference to the story of the book). He also has a brother who is completely different and opposite of him, Spider. Fat Charlie being a shy, less talkative and normal person learns about his father’s death and goes back to America (because he lives in England) to take care about the things that are need to be done about the funeral. On the other hand, the outgoing, cool brother Spider decides to live with Charlie and the fun starts. I also should add that (even I recognised it much later) the book’s heroes (the Anansi Boys) are actually black people (or maybe I should say African-American to be more politically correct) and Gaiman does not mention it in the book not even once but you understand it anyway.

The book is cool. When you think about it all of Gaiman’s books are cool, so this one is no different and me mentioning it is kind of lame. But his way of telling the story, his perceptions about normal people that live normal lives and the smart way he puts them into his books including this one is amazing. As a reader you start to realize this as soon as the book starts and you can always get the feeling that this might actually be true even you know that it is a fiction and a production of of a great mind. I believe this is also one of the reasons that I like most about Neil Gaiman and his work. He can easily convice you with his words and/or his drawings (he is also the creator of infamous Sandman series) and he does it so good.

.

When I started this site, it was in Turkish and that’s because Turkish is my native language. I am also aware that a book site does not get much (even small) attention from anyone, anywhere. It’s more likely people would want to watch the movie instead of reading. It doesn’t matter that much anyway. I think having a small number of visitors also gives me a chance to write the way I like (not trying to be unrespectful here I must add). This articles may even help me to prevent my English writing skills to get rustier even more.

When I thought about which book I should write about, “Neil Gaiman” was the first author that came up to my mind. Maybe its because I like his books a lot or maybe his “writing” is so good I don’t know. Then, I decided to write about a book that I haven’t written in the site before, so here is the American Gods.

The book is about both mythologycal creatures (Gods, genies and so) and modern life creatures (Internet, media, mass transportation). Gaiman, I believe takes into consideration that the gods are live on the belief of their believer and as America being the new world; the old Gods who came to America with their believers when they came to America as immigrants and such. In the time between the first days of new America and today those old gods loose power since their believers are lost and new gods starts to emerge taking powers from the believers of Internet, Media, Pop music. In the foreground a guy named Shadow plays quite a crucial role being the bodyguard of a strange person who calls himself as Mr. Wednesday. Of all the book, Shadow is the most clueless person find out a completely hidden and new world that actually has gods, goblins, witches and everything that is expected to be only in bed time stories. He even dies and come back from death, still being mostly the clueless guy who starts to understand things in kind of a slow way.

I would not continue about how the story reveals itself. Its for us readers job to read a good book, enjoy it, dream about what the book tells. But I should say that this was the first book of Gaiman’s I have read and it had quite an effect on me. If you ask me Gaiman is a genius about almost anything that an author should have: Imagination (which he has quite a lot and more), his way with words (his sentences themselves are quite the beauty), the fiction of the events in the book (he is mostly the most unexpected in all his works) and also the sincerity you can find in his books. When all gets together it is not easy not to admire him.

If you haven’t had a Neil Gaiman book until now, I strongly recommend you to have one.Neil Gaiman – American Gods

.

Neil Gaiman ve Terry Pratchet bir arada: 2 kat eğlence

Amerikan basketbolunda “Rüya Takım” kavramı varsa yazarlıkta da olmalı diye düşünenlerdenimdir ben. Sorun şu ki yazarlık bireysel ve egosal bir iş. İki yazarın bir araya gelmesi aynı kitap üstünde çalışıp ortaya harika bir eser çıkarmaları tarihte belki bir belki ama her daim için bir elin parmaklarından az olabilecek bir durum.

İşte tam da bundan bahsediyorum: Good Omens (Türkçesi “Bir Kıyamet Komedisi”) tarihe tanıklık etme, çok kaliteli iki yazarın bir arada, bir kitap üstünde çalışmalarının sonucunun ne olacağını görme şansını veriyor size. 

Kitap kısaca kıyamet günü işinin nasıl bu kadar karmaşık hale getirilebileceğini, beceriksiz melek ve şeytanların nasıl saçmalayabileceklerini ve bütün bunların nasıl güzel bir kitaba dönüştürülebileceği hakkında. 

Roman şeytanın oğlunun ve kıyamet gününün gelmesi yakınlaşınca kendisine görev düşen, Dünyadaki Şeytanın ajanlarından olan Crowley’nin homurdanarak yola çıkmasıyla başlıyor ve geriye kalan herşey bir çorap söküğü gibi geliyor. Bu anlamda bir kıyamet günü kitabında olması gereken herşey bu kitapta da var: Kötülüğün uşakları, iyiliğin uşakları, şeytanın oğlunun ta kendisi, kıyamet gününü tahmin eden bir cadı, beceriksiz şeytan ve cadı avcıları, şeytana tapan tarikat, mahşerin dört atlısı ve ona eşlik eden dört motosikletçi. 

Olaylar çok güzel şekilde kurgulanmış ve ayrıca yazarların üslubu da çok güzel. Bazı yerlerde yazarların üslubunu ayırt etme şansı elde edebilirsiniz ama kitabın genelinde ortak bir üslub ve yazı tarzı söz konusu. Bu da kitabı daha eğlenceli ve okunur hale getiriyor. 

Neil Gaiman ve Terry Pratchett hayranlarının asla kaçırmaması gereken bir kitap. Ayrıca çok eğlenceli zaman geçirmek ve doya doya gülmek isteyen herkese de tavsiye ederim.

Neil Gaiman hakkında pek çok sayfa yazabilirim. Muhtemelen bunu yapacak tek kişi de ben olmam. O nedenle son dönemde peşpeşe okuduğum ve çok büyük keyif aldığım üç kitabı hakkında birşeyler yazma ihtiyacı duydum.

Fragile Things

Neil Gaiman’ın en sevdiğim yönü daha önce de yazdığım gibi samimiyeti ve bizden biri olduğunu hissetmem. O nedenle Fragile Things’i okumaya başladığımda oldukça uzun ve sanki bana özel yazılmış bir mektup gibi hissettiren bir “Introduction” ile karşılaştığımda kitaba karşı sıcacık hisler hisler beslemeye başladım.

Bir nevi “You had me at hello!” vakası. Daha hikayeler başlamadan kitap benden 10 aldı bile. Böyle olunca kitabı keyif alarak, yavaş yavaş okumak düştü bana. Herbiri ayrı ayrı tatlar taşıyan kısa hikayelerinin güzelliğini veya kitabın kalitesini tartışacak ya da aşırı olarak övecek değilim.

Bütün bunlara rağmen kitapta en sevdiğim ve tekrar tekrar okuduğum kısım “Introduction” oldu. Her yeni hikayeye başlamadan önce o hikaye için Neil’ın yazdıklarını okumak o hikayenin hikayesini Neil’dan dinlemek kitabın en güzel kısmıydı.

Kitap hakkında söylenebilecek olan şu, Neil çocuklar için yazmış hikayeleri. Ama çocuk da olsanız büyük de olsanız büyük bir keyifle okuyorsunuz. Hatta çocuklarınıza da okuyabilirsiniz yatma zamanında (eğer böyle bir alışkanlığınız varsa).
Smoke and Mirrors

Şimdi az önce Fragile Things için yazdığım herşeyi bir kez daha okuyun, iki kitap arasında 10 sene kadar bir zaman farkı olduğunu da düşünün (Smoke and Mirrors daha önce yazılmış); buna Fragile Things’de olan samimiyetin aynısını ekleyin: İşte karşınızda Smoke and Mirrors.

İki kitap arasındaki ana fark bu kitabın büyüklere hikayeler taşıması. Ayrıca hikayelerin oldukça güzel olduğunu da eklemek gerekir.

Neverwhere

Kendi halinde yaşayan kahramanımız günün birinde ölmek üzere olan genç bir kıza yardım eder. Karşılığında nişanlısından, işinden, bildiği ve tanıdığı dünyadan olur. Bilmediği tanımadığı bir dünyaya dalar.

Daha baştan okuyanı şaşırtan bir konu var zaten. Buna Neil Gaiman’ın yaratmakta usta olduğu karakter ve diyalogları ekleyin. İşte tabiri caizse tadından yenmeyecek bir roman daha. Kendini o kadar güzel okutuyor, sizi hikayenin içine o kadar güzel katıyor ki bu kitap (Neil’ın neredeyse bütün işleri bu şekilde zaten) bırakmak istemiyorsunuz, kitap bitince bozuluyor ve üzülüyorsunuz.

Neverwhere aynı zamanda BBC tarafından dizi olarak çekildi. Onun da çok güzel olduğunu ekleyeyim (izledim ve beğendim).

İlk olarak American Gods (Amerikan Tanrıları) romanını okuduğum bu sıradışı yazar için de sıradanlık olabilecek en son tanımlamalardan birisi olacaktır. Hatırlıyorum da romanı okumaya başladığımda çok şaşırmıştım. Gaiman yazarlığında, yazım tarzında, üslubunda vardır öyle bir özellik, sanki çok sıradışı/farklı/değişik olan olayı çok normalmiş gibi anlatır, üstelik de kahramanları genelde pek birşeyden haberi olmayan, günlük yaşamda karşılaştığımız diğer insanlardan ya da bizden farklı olmayan normal ve sıradan insanlardır.

Diğer yandan Neil Gaiman, konuştuğu İngilizce ancak dikkat edilirse farkedilen İngiliz aksanıyla, yıllardır okuyucularıyla düşüncelerini paylaştığı blogu ve web sitesi (http://www.neilgaiman.com) ile, sıradışı hayal gücüyle, aralıksız çalışması ve üretmesiyle takip etmeye değer bir yazardır. American Gods’ın peşinden okuduğum The Anansi Boys ile modern dünyada Tanrılar konusunda ikinci eserini ortaya koyarken aynı zamanda ne kadar güçlü bir gözlemci olduğunu ve istediğinde ne kadar iyi mizah yapabileceğini de gösteriyordu. Peşinden gelen Terry Pratchett ile birlikte yazdıkları Good Omens ile kaliteli mizahın nasıl olabileceğini herkese göstermiştir.

Bu arada geçenlerde gösterimde olan, Angelina Jolie’nin de oynadığı Beowulf filminin senaryosunun da Neil Gaiman tarafından yazıldığını biliyor muydunuz?

Bilim kurgu’nun en büyük ödüllerinden Nebula ödülünü, bir çizgi romanla ilk kez alan kişinin Neil Gaiman olduğundan haberiniz var mı? Merak eden varsa 1989′da başladığı çalışmasının sonlanması 1996 yılını buldu.
Bunun dışında yaptıklarını listemeye çalışmak gerekli bir deneme değil. Merak edenlere wiki var başka kaynaklar var. Herşeyden önce adamın kendi sitesi var. Gider bakarsınız.

Gaiman hakkında kendi yorumum ise adamın “cool” olduğu yönünde. Bunu hangi açıdan söylediğimi anlatmak zor. Şöyle söylemeye çalışayım: birgün vaktim olsa da biriyle kitaplar üstüne romanlar üstüne sohbet etme şansım olsa, en eğlenceli sohbetlerden birisinin Gaiman ile olacağını düşüyorum.

Diğer yandan yazar olup da oldukça eğlenceli zaman geçirmek isteyen birisine Gaiman’ın yaptıklarını takip etmesini öneririm. Malesef roman yazabilecek kadar zeki veya sabırlı olamadığım için böyle bir şanstan mahrumum.

Hakkında sizi aydınlatacak kadar şey yazmadıysam da en azından meraklandırmayı başardığımı umuyorum. Açıkçası Neil Gaiman yaptıklarıyla, yazdıklarıyla, ürettikleriyle takip edilmeyi hakeden yazarlardan.

.

.

.

*****************************