Fantastik kurgu romanlarda olusturulmus dunyalar arasinda yer alan Midkemia’dan bahsedecegim bu yazida. Raymond E. Feist tarafindan olusturulmus olan bu dunya karsimiza ilk olarak “Magician: Aprentice” ve “Magician: Master” romanlariyla cikar. Romanlar, Bati kralliginin sinir bolgesi (Crydee) beyinin kalesindeki cocuklardan biri olan Pug’in ve arkadasinin gozunden anlatilarak baslar. Karaya vurmus olan bir gemi, gemide bulunan neredeyse olmek uzere olan kisa boylu ve o bolgelerde daha once hic gorulmemis bir insan, kimsenin bilmedigi bir dil ve ulkenin degisik bolgelerinde baslamis olan saldirilar…

Roman bunlarla baslar ve orguler cozulmeye devam eder. Orguler cozuldukce yenileri cikar, karakterleri daha yakindan tanimaya ve dunyaya isinmaya devam ederiz. Ozellikle Pug ve en yakin arkadasi Thomas’in gosterdigi gelisme okuyucuyu (mesela beni) hem memnun eder hem de karaktere olan isinmayi arttirir.

(yazinin bundan sonrasini ertesi gun isyerinde yaziyorum, otobuste yazmak bir sure sonra midesini bulandiriyormus insanin…)

Magician serisinin iki kitabi hakkinda (Apprentice, Master) soylenecek pek cok sey vardir. Fakat bunlarin bir kismini aktarmak kitap hakkinda okumayanlarin pek hosuna gitmeyecek ipuclari verecegi ve okumanin keyfini kaciracagi icin uzak durmayi tercih etmek daha mantikli. Bu durumda devam etmek icin farkli bir yol denemek gerekir. O da Feist’in Midkemia  dunyasini anlattigi romanlarinda fantastik kurgu takipcilerinin asina oldugu pek cok seyle karsilasiyoruz: Ejderhalar, eski tanrilar, buyulu esyalar, buyuculer, efsun-oruculer, rahipler, erjderhalar (biliyorum iki kez yazdim), buyuk savascilar, kehanetler, kaybolmus halklar… Feist bunlarin hepsini guzelce kurgulamis ve bir araya getirmis. Arka plan ve hikaye gucu olarak cok saglam bir dunya olusturdugunu ve bu dunyanin ustune daha onlarca kitap yazilabilecegini tahmin ediyorum. Tabii bu uretim su anda sadece Feist ile sinirli oldugu icin bir Forgotten Realms seviyesine ulasabilmis degil. Buna ragmen Feist’in olusturdugu bu dunya maceralariyla, yasananlariyla, tanrilari ve turleriyle Forgotten Realms’dan asagida kalir degil.

Yazmis oldugu serilerle ve olusturdugu karakterleriyle pek cok kisinin hayranligini kazanmis olan Raymond E. Feist ile tanismak istiyorsaniz “Magician: Apprentice” ve “Magician: Master” (”Buyucu: Cirak” ve “Buyucu: Usta”) en iyi secim olacaktir. Icinde ejderhalar ve ask, macera ve kahramanlik dolu bir roman istiyorsaniz, guzel zaman gecirmek ve zamaninizi keyifli gecirmek tercihindeyseniz muhakkak okumanizi tavsiye ederim.

.

.

.

.

*****************************

Robert Crichton’ın tek kitabını okudum ve anlatacak olduğum kitap da o: Ocak. Ay olanından değil, yemek pişirileninden değil. Bir maden kasabasında 1960larda veya daha öncesinde geçtiğini düşündüren bir roman Ocak. Orijinali “The Camerons” olan romanın ismi romanın kahramanı olan Cameron ailesinden geliyor.

Roman bir ömrü anlatıyor, madende harcanan bir ömrü. Aynı zamanda bir kuşağı, bir dönemi ve bir aileyi anlatıyor. Hayatı Ocak’ta kömür çıkararak geçen, sakin yaratılışlı bir genç olan Gillon Cameron ile madenci bir ailenin kızı olan Maggie’nin tanışması, evlenmesi ve kasabaya geri dönmeleriyle başlıyor. Romanın İngiltere’de geçtiğini ve o dönemde en alt tabakadaki insanların hayatlarını çok güzel bir şekilde anlattığını da eklemek gerekir.

Bu romanı iki kez okuduğumu belirmeliyim. İlk okuduğumda ortaokula yeni başlamıştım ikinci okuduğumda ise üniversiteyi bitirmiş ve çalışıyordum. Her iki okumada da beni ayrı etkilediğini belirteyim. Anlattıklarını düşününce, anlatılış tarzını düşününce çok iyi bir roman olduğuna ben de katılıyorum (aldığım kitapta eklenen önsözde böyle yazmışlar). Okumak isteyenlere tavsiye eder miyim? Evet. Okuyana birşeyler katabileceğini, katmadığı durumda ise güzel zaman geçirteceğini düşündüğüm bir roman.

.

.

.

Neil Gaiman hakkında pek çok sayfa yazabilirim. Muhtemelen bunu yapacak tek kişi de ben olmam. O nedenle son dönemde peşpeşe okuduğum ve çok büyük keyif aldığım üç kitabı hakkında birşeyler yazma ihtiyacı duydum.

Fragile Things

Neil Gaiman’ın en sevdiğim yönü daha önce de yazdığım gibi samimiyeti ve bizden biri olduğunu hissetmem. O nedenle Fragile Things’i okumaya başladığımda oldukça uzun ve sanki bana özel yazılmış bir mektup gibi hissettiren bir “Introduction” ile karşılaştığımda kitaba karşı sıcacık hisler hisler beslemeye başladım.

Bir nevi “You had me at hello!” vakası. Daha hikayeler başlamadan kitap benden 10 aldı bile. Böyle olunca kitabı keyif alarak, yavaş yavaş okumak düştü bana. Herbiri ayrı ayrı tatlar taşıyan kısa hikayelerinin güzelliğini veya kitabın kalitesini tartışacak ya da aşırı olarak övecek değilim.

Bütün bunlara rağmen kitapta en sevdiğim ve tekrar tekrar okuduğum kısım “Introduction” oldu. Her yeni hikayeye başlamadan önce o hikaye için Neil’ın yazdıklarını okumak o hikayenin hikayesini Neil’dan dinlemek kitabın en güzel kısmıydı.

Kitap hakkında söylenebilecek olan şu, Neil çocuklar için yazmış hikayeleri. Ama çocuk da olsanız büyük de olsanız büyük bir keyifle okuyorsunuz. Hatta çocuklarınıza da okuyabilirsiniz yatma zamanında (eğer böyle bir alışkanlığınız varsa).
Smoke and Mirrors

Şimdi az önce Fragile Things için yazdığım herşeyi bir kez daha okuyun, iki kitap arasında 10 sene kadar bir zaman farkı olduğunu da düşünün (Smoke and Mirrors daha önce yazılmış); buna Fragile Things’de olan samimiyetin aynısını ekleyin: İşte karşınızda Smoke and Mirrors.

İki kitap arasındaki ana fark bu kitabın büyüklere hikayeler taşıması. Ayrıca hikayelerin oldukça güzel olduğunu da eklemek gerekir.

Neverwhere

Kendi halinde yaşayan kahramanımız günün birinde ölmek üzere olan genç bir kıza yardım eder. Karşılığında nişanlısından, işinden, bildiği ve tanıdığı dünyadan olur. Bilmediği tanımadığı bir dünyaya dalar.

Daha baştan okuyanı şaşırtan bir konu var zaten. Buna Neil Gaiman’ın yaratmakta usta olduğu karakter ve diyalogları ekleyin. İşte tabiri caizse tadından yenmeyecek bir roman daha. Kendini o kadar güzel okutuyor, sizi hikayenin içine o kadar güzel katıyor ki bu kitap (Neil’ın neredeyse bütün işleri bu şekilde zaten) bırakmak istemiyorsunuz, kitap bitince bozuluyor ve üzülüyorsunuz.

Neverwhere aynı zamanda BBC tarafından dizi olarak çekildi. Onun da çok güzel olduğunu ekleyeyim (izledim ve beğendim).

Tarihi romanlari oldum olasi sevmisimdir. Okurken beni sürükleyecek, ve bunun yaninda da bana cesitli bilgiler verebilecek kitaplar özellikle hosuma gider. Bu kitapta icerik olarak ayni sekilde düzenlenmistir. Herkesin ismini duymus oldugu Hun Imparatoru Attila ile, benim daha önce hic ismini duymadigim dönemin Roma Generali Flavius Aetius arasindaki iliskinin gelisimini ve bir zamanlar dost olan bu iki kisinin nasil birbirlerine karsi savastiklarini anlatmaktadir.

Tarih kabul eder ki, Aetius Attila’yi maglub etmistir. Kitapta anlatilanlara göre bu savas tam bir liderlik ve strateji savasi olmustur. Aetius Attila’yi maglub etmis ve ondan sonra kendi imparatoru tarafindan öldürülmüstür (kitap bu kismi icermemektedir). Ayrica Attila’da zamaninda o kadar güclenmistir ki, o dönemdeki Papa Attila’nin önünde, Roma’yi yok etmemesi icin diz cökmüstür (bu kisim da yok bu kitapta).

Peki o yok, bu yok ne var bu kitapta diceksiniz. Söyleyeyim hemen. O muazzam savasin mükemmel tasfirleri var, kisilerin psikolojilerine bakis, dönemin Hun ve Roma yasam tarzlari var. Ve ayrica bunlarin mükemmel bir sekilde bir araya gelisi…

Ben okuyup gercekten zevk aldim. Size de tavsiye ederim.

Yalniz belirtmem gereken bir nokta var ki, yazar Attila’yi sadece güc pesinde kosan bir lider, Aetius’u ise ülkesi icin herseyi göze alabilecek bir kahraman olarak ilan etmis. Kisaca kitabin dönemin kötü cocugu Attila’dan baska bir kisi degil yazara göre. Ama is Hun ve Roma’lilari karsilastirmaya gelince, Hunlarin romalilara göre vatanseverlik ve dürüstlükte cok daha üstün oldugunu göstermistir. Yani iki tarafa da artilar ve eksiler yüklemistir yazar.

Ask Adasi – Christopher Moore
 
Gecenlerde kitapciya gittigimde Moore’un bu kitabi dikkatimi cekti. Bu isimdeki kitaplari pek sevmem, cünkü genel itibariyla ask romanlarini pek sevmem. Ama yine de yazarin basit bir kitap yazmis olmayacagini varsayarak bir bakayim dedim. Arka kapak yazisini okumamin ardindan hakli oldugumu fark ettim.
 
Kitap hayatini sürekli basklari yönlendiren, karar vermemek icin elinden geleni yapan capkin bir jet pilotunun, bir ucus sirasinda, bir kadina hayir diyememenin etkisiyle kaza yapmasini, ve ardindan ucus lisansinin yaninda cinsel organini da kaybetmesiyle basliyor. Ardindan da isler birbirini kovaliyor ve hayati hic tahmin bile edemeyecegi sekilde degisiyor.
 

Moore burada yine komik bir tarz kullanmis. Sanirim yazarin genel bir özelligi bu; herseyi sakaya vurmak. Bence okunabilecek kitaplar arasinda yer alir, ama okuduktan sonra size biraz cografya bilgisi disinda pek bir sey katmaz, tabii ki insanlarin beyinlerinin nasil yikanabildigine bir örnek olmasi disinda…
 
Su anda elinizde bir kitap yoksa alin okuyun derim… Ben pisman degilim en azindan neseli birkac gün gecirmemi sagladi

.

.

.

*****************************

.

Uzun yillar önce filmi de cekilmis bir Stephen King saheserinden bahsedecegiz bu yazida. Icinizden geceni tahmin edebiliyorum. Cogu örnekte görmüs oldugumuz üzere, bir kitabin filmi cekildiyse, ya filmi izleyeceksin, yada kitabini okuyacaksin, ki biri digerinin tadini yok etmesin.

Bu hikaye ise bu tezimizi tamamen cürütüyor. Filmi kitapla esdeger derecede güze. Ben önce filmini izlemis, ardindan yillar sonra kitabini okumustum. Söylemem gerekir ki ikisi de birbirinden güzel yapitlar olmuslar ve ikisi de sizi korkutmaya yetiyor. Okuyan arkadaslardan duydugum yorumlarda asiri derecede korktuklarini belirttiler. Hatta bir tanesinin oda kapisini kilitleyerek - normalde hic yapmadigi seymis - uyuyabildigini söyledigini hatirliyorum.

Kitap kücük bir kasabaya tasinan bir doktor ve ailesinin hayatlarinin degisimini ve berbat bir hale gelmesini isliyor. Lanetin etkisindeki yasli bir adamin, bu laneti doktora kedisinin ölümü üzerine aktarmasi, ve bu doktorun da istemdisi bir sekilde bu lanet ile ailesinin hayatini berbat bir hale getirmesini iceriyor.

Kitabin icindeki tasfirler sizi olaylarin icerisinde sürüklüyor ve bir anda kendinizin de bu lanetin etkisi altina girdiginizi veya kahraman kedinin (!) yan odada bulundugunu düsünüyorsunuz. Eger kediniz var ise, okumayin derim, lakin birkac gün kendisine bakamazsiniz.

Ayrica bu filmin ikincisi de cekildi ki, izlemenizi tavsiye etmem kesinlikle. Birincinin yaninda cok sönük kaliyor.

Neyse iyi seyirler, yada iyi okumalar. Benim tavsiyem ikisi birden

Lise 2. siniftayken Edebiyat dersinde cok ilginc bir hocam vardi. Dogru düzgün ders islemez ve ögrencilerle (yani bizlerle) arkadas olurdu. Bunu abartmiyorum. Söyle bir örnek vereyim, bir ara okullar arasi yasanan bir kavgada (baska bir lise bizim oraya gelmisti), hatirladigim kadariyla biz onu durdurmak zorunda kalmistik. Kendisi Tayland boksunda usatydi da J. Neyse, notumu artirmak icin o hocadan dönem ödevi almaya karar verdim ve bana bu kitabi verdi, özetlememi, yorumlamami ve dönem ödevinde ekstra ne gerekiyorsa onu yapmami istedi.

Tabii ki baslangicta kücümsedim kitabi. Hangi ögrenci kendisine verilen bir ödevi sever ki. Sonunda okumaya basladim ve neden bu kitabin klasikler arasinda anildigini ve neden Goethe’nin yillardir unutulmayan bir yazar oldugunu kavradim.

Kitabi kategorilestirmek gerekirse, kesinlikle romantik kitaplar kismina girer. Kitap Werther isminde bir gencin, bir sehre yasamaya gittiginde, cok sevdigi arkasina yazdigi mektuplari ve yasadiklarini anlatiyor. Orada tanistigi, onun anlatimiyla mükemmel bir hanimefendiye askini gösteriyor. Bu bayan ise nisanli oldugu icin, Werther’in elinden bu konuda hicbirsey gelmiyor, sadece oturup platonik askinin acisini yasamaktan baska.

Kitap bu sekilde mektuplarla devam ederken, arkadasindan gelen herhangi bir cevap kitapta yer almiyor ama hatirladigim kadariyla Werther’in yazdigi mektuplar arkadasinin sorularina, yorumlarina cevaplar iceriyor ki, bu bir nevi mektuplastigi kisinin siz oldugunuz izlenimini veriyor. Cünkü verilen cevaplar kesinlikle sizin kafanizda olan sorulara ait.

Kitap sizi o kadar etkiliyor ki, Werther’in asik oldugu bayandan bir nevi nefret ediyor ama ona hak veriyorsunuz. Yalniz icinizden kesinlikle nisanlisini bogazlamak veya cesitli ölümcül kazalari adam üzerinde uygulamak geliyor.

Bu kitaptaki karakter Werther’in, aslinda Goethe’nin kendisi olduguna dair cesitli yorumlar var. Ama bu konuda kesin bir bilgi veremeyecegim. Eger öyleyse, gercekten Goethe’nin durumuna bir nevi aciyorsunuz.

Alip okumanizi tavsiye ederim. Cok uzun olmayan bu kitap, bir otobüs yolculugu sirasinda bunalmanizi kesinlikle engelleyecektir.

.

.

.

Artik asina oldugunuz üzere, tarihi icerikli kitaplari seviyorum. Hele de dinlerin karmasasini iceren tarz kitaplari. Bu da aslinda dini icerikli bir kitap. Ama daha önce yazmis oldugum yorumlardaki kitaplardan cok daha farkli bir tarza sahip.
.

Morali bozuk olanlara bu kitabi siddetle tavsiye ettigimi de belirtmek isterim.

.

Bu kitabi 2006 yilinin Eylül ayinda okudum. Ardindan 1 yil boyunca bircok arkadasima okumasi icin verdim ve en sonunda bir arkadasima hediye ettim. Kitabi verdigim arkadaslarimin hicbirisinden negatif bir tepki almadigim gibi hepsi de kitabi cok sevdiklerini ve okurken gülmekten kirildiklarini belirttiler.

.

.

Evet, kitap komik tarzda bir kitap. Biliyorum, Isa’nin yasamiyla ilgili nasil böyle bir kitap yazilabilir diye düsünebilirsiniz. Kitabi genel olarak anlatmak gerekirse, Isa’nin dogumundan, carmiha gerilmesine kadar olan dönemi, o dönemde her macerasini onunla birlikte yasamis yakin arkadasi Biff’in agzindan anlatiyor. 2000 yil sonrasinda bu kitabi yazmasi icin dünyaya getirilen Biff, kitabi yazdigi dönemde bir otelde kaliyor ve ona nöbetci olarak basina sürekli televizyon izleyip, abur cubur atistiran bir melek ataniyor. İcerisinde günümüze ait cok ince esprilere sahip olan kitap, Isa’nin cocuklugunu da komik bir dille anlatmayi cok iyi basariyor. Tamamen sakarliklarla, hatalar ve yanlisliklarla dolu bir yasam geciyor kahramanlarin basindan.

.

İsa’ya mesih oldugunu ve görevlerini bildirmekle görevlendirilmis melegin yaptigi hatalar ise isin icine ayri bir heyecan katiyor.

.

Kitap uzun bir kitap acikcasi. Ama inanin ilk sayfasindan itibaren kendinizi o kadar fazla kaptiriyorsunuz ki, bu kadar uzun bir kitabi bu kadar kisa sürede nasil bitirdiginize hayret ediyorsunuz.

.

Ekstradan kitapla ilgili Radikal’de yayinlanmis bir yorumun linkini de eklemek istiyorum: http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=ktp&haberno=4980

.

Simdiden iyi eglenceler.

.

.

.

Bir varmis bir yokmus, bundan uzun yillar önce kitaplikta dikkatini ceken bir kitabi okumaya karar veren Mustafa, daha sonra bu kitabi yillar boyunca hic aklindan cikaramayacaginin farkinda degilmis…

Siradaki kitabimiz: Alamut - Fedailerin Kalesi. Tamanen eski zamanlarda gecen bu kitabi kisisel olarak saheserler arasinda gösterebilirim. Sanirim kitabin gectigi dönem, Selcuklu Imparatorlugu zamanlari. Kitaptaki karakterlerden birisi olan ve kaleyi yöneten Hassan Sabbah, gencliginde Ömer Hayyam ile arkadaslik yapmis birisi, tahmin edin artik ne zamanlar oldugunu.

Kitap köle ve güzel bir kiz ile genc ve saf bir delikanlinin gözlemleriyle basliyor ve ilerlemeye devam ediyor. Ayni kalenin icinde, tamamen farkli hayatlarda yasayan bu iki kisinin bakislarini okudukca, Alamut kalesinin büyüsü ortaya cikiyor.
Kitabin tarzinin tarihi roman oldugu söylenebilir ama kisisel olarak ben bu kitabi, felsefi diye de nitelendirmek isterim. Kitabi okudugumda, insanin inanclarinin hayatlarini nasil olupta bu kadar etkiledigini anlayabiliyoruz. Bir insani elinize yetistirmek icin verdiklerinde, eskiden bildikleri, inandiklari ne olursa olsun, siz o kisiyi tamamen degistirebilirsiniz. Hemde bunu kendisi hicbir sekilde fark etmez, hala kendi inancinda ilerledigini varsayar.

Bu kitapta bu olay cok iyi anlatiliyor. Kitapta öyle anlar geliyor ki, “Yok artik Lebron James!!” diyesiniz geliyor.

Su anda elimde yine Alamut’a adanarak yazilmis baska bir kitap var. Baska bir yazar tarafindan yazilmis “Alamut’a Dönüs” isminde bir kitap. En az bunun kadar iyi oldugunu düsünerek aldim kitabi ama su ana kadar bekleneni veremedi (yaklasik 100 sayfa oldu). Ve sanirim da veremeyecek, bitirince bunu da yazarim ne de olsa O zaman görürsünüz.

Ama ne olursa olsun, bu kitabi okuyun derim. Verdiginiz her ana fazlasiyla degiyor. Ayrica dikkatimi ceken bir sey varki, su ana kadar konustugum arkadaslarimdan, ki bazilari iyi kitap kurtlaridir, sadece bir kisi bu kitabi okumus. Ve onun da duydugu tek kisi benim okuyan, gercekten sebebini merak ediyor insan…

.

.

.

*****************************

]]> http://kitaplog.net/2008/08/27/wladimir-bartol-alamut/feed/ http://kitaplog.net/2008/08/26/chris-kuzneski-hacin-sifresi/ http://kitaplog.net/2008/08/26/chris-kuzneski-hacin-sifresi/#comments Tue, 26 Aug 2008 12:50:15 +0000 rahimcetinel http://kitaplog.net/?p=369 Konuk Okur: MUSTAFA CETINEL

Bu kitabi okuyali daha iki ay bile olmadi diyebilirim. Bu tip basliklari olan kitaplara hep ilgi duymusumdur zaten. Söyle günümüzde gecen maceralar, ama gecmisle baglantili olanlar. Bilirsiniz nasil seyler olduklarini. Örnek mi; DaVinci Sifresi, Dan Brown. Kitapciya gidip, kitaplara bakmaya basladigimda ne alsam diye düsünürken bu kitap gözüme ilisti. Herhalde güzel bir seydir diye düsünüp almaya karar verdim kitabi. Sonuc mu: Almaz olaydimmm!!!

Kitap klasik bir macera kitabi, Isa’nin yasaminin gizemini arastiran bir kac bilim adami, bunlari kovalayan para pesinde olan bir kac insan, Vatikanda dönen dolaplar ve elbette kendisini begenmis ve yazar tarafindan deneyimleri göklere cikarilan iki tane eski CIA ajani. Amerika’yi bu ise karistirmasi kesinlikle ölürdü zaten yazar, ben böyle düsünüyorum.

Kitap aslinda belli bir düzeyde sizi sürüklüyor. Aslina bakarsaniz sonunu merak ettigim icin kitabi bitirmeye karar verdim bu sürüklemeden dolayi.

Simdi diyorsunuz ki, madem öyle, neden pisman oldun aldigina!!! Haklisiniz. Sadece tek bir sebep sunacagim sizlere ve bence sizde anlayacaksiniz neden oldugunu. Kitabin belli yerlerinde su tip cümlelerle karsilasiyorsunuz:
- “Yarim saat sonra cesediyle karsilasacaklarini bilmiyorlardi”
- “Daha bu bir baslangicti.!”
veya
- “Tepeye cikanlarin yarisinin inemeyecegini bilseydi, belki tam tersi bir karar verebilirdi!”

Sanirim bana hak vermeye baslamissinizdir. Ne zaman bu tip bir cümle okusam tüylerim diken diken oldu. Kaslarim gerildi ve kitabi duvara firlatasim geldi. Bu arada, kitabin sonunda Hristiyanligin gercek din oldugunu deginmemek olmazdi tabii.

Icerdigi tarihsel bilgiler acisindan biraz bile dogruysa, kitabi bosuna okumadigimi düsünecegim. Ama sakin siz alip okumaya kalkmayin, verdiginiz paraya yazik…

Gidin baska bir kitap alin…