Göksel ÖZBEK

Beklenen kitap sonunda çıktı… “Kavim” ve son olarak “İstanbul Hatırası” kitaplarıyla Ahmet Ümit çıtayı o kadar yukarı çekti ki, bundan sonraki eserlerinin kapakları ister istemez aşırı beklentilerle açılacak. Allah ustaya kolaylık versin ne diyelim.

İsmi romanın konusuna uyacak şekilde özenle seçilmiş ve kitabın ileriki bölümlerinde adı geçtikçe gülümsememe neden olan kahramanımız Müştak Serhazin psikojenik füg hastası. Yani, çok ender de olsa bazı anlarda hayatındaki kontak kapanıyor ve tekrar açıldığında yaptığı hiçbir şeyi hatırlamıyor. Çok ilginçtir ki, bu kitaba başlamadan önce okuduğum “Paranoya” kitabının ana karakteri de aynı hastalığa sahipti ve yine buradakine benzer şekilde kendi kendine bir cinayeti işleyip işlemediğini sorguluyordu.

Romanda, Müştak 21 yıldır görüşmediği eski aşkı Nüzhet’ten bir gün telefon alıyor ve akşam yemeğine davet ediliyor. Sonrasında kontak kapanıyor ve açıldığında Müştak, Nüzhet’in apartmanının önünde ve yukarıda boğazına Fatih Sultan Mehmet tuğrası işlenmiş bir mektup açacağı saplanarak öldürülmüş Nüzhet, akıllarda olaya cuk diye oturan büyük ustanın enfes cümlesi: “Biri, sizi cinayet işlemekle suçladığında deliller bulur, tanıklar gösterir, bunun bir iftira olduğunu kanıtlamaya çalışırsınız, ama sizi itham eden kişi, bizzat kendinizseniz, ne yaparsınız?”

Cinayet silahından da anlaşılacağı üzere okuyucuyu her zamanki gibi tarihi olaylarla birlikte hareket edecek bir polisiye bekliyor. Başta söylediğim gibi romandan beklentiler o kadar yüksek ki, ilk yarı bu beklentilerin altında kalıyor. Ahmet Ümit her kitabında aralarda durup yaşananlar üzerinde değerlendirme yaparak zanlıları tek tek analiz etmeyi seven bir yazar. Ama bu romanda bu özelliğini abartmış gibi. Her iki bölümde bir, bak bu bunları yaptı katil olabilir ama bunları da yapmadı aslında olmayabilir diye açıklama yapmak bir süre sonra o bölümlerin okunmadan atlanmasına neden oluyor. Sonuçta okuyucu da gelişmeleri takip ediyor ve aynı yorumları yapabilir; bu kadar sık ve uzun paragraflarla durum değerlendirmesi yapılması tempoyu başlarda çok düşürdü.

Bir diğer tempoyu düşüren öğe de tarihsel ayrıntılara fazla girilmesi. Elbette ki Ahmet Ümit’in yaptığı araştırmalara olağanüstü saygılıyız. Hele ki kitabın sonundaki kaynakların sadece ismini bile okurken insan yoruluyorken onları tek tek okuyan Ahmet Ümit’e söz söylemek haddimiz değildir; velhasıl araştırdıklarını okuyucuyla paylaşma hevesiyle çok fazla bilgi paylaşımına girmesi romanı biraz ana konudan çıkardı.

Amma velakin, ne zaman ki 255.sayfadan başlayan İstanbul’un fethinin anlatıldığı kısma geliyoruz, anlıyoruz ki kitap asıl şimdi başlıyor. Öğrenim hayatımızda hepimiz İstanbul’un fethini çok defa okumuşuzdur ama emin olun ki hiçbirisi burada anlatılan kadar harika olamaz. Fetih öncesi hazırlıklar, halkların ruh halleri, fethin denizdeki ve karadaki savaşları, fetih sırasındaki halkların ve orduların durumları, hem kazanan hem kaybeden tarafın her hareketi incelenerek nedenleriyle birlikte ele alınarak müthiş bir şekilde anlatılmış. Öğrencilere tavsiyem okuldaki kitaplarından ayrı olarak fethi bir de buradan okumaları.  

100 sayfayı aşan fetih bölümünün ardından olaylar hızlanmaya başlıyor. Olayın akışını yavaşlatan öğeler göze batmayacak seviyelere düşüyor ve artık hem geçmişteki hem de günümüzdeki katilin kim olacağını merak ederek sayfaları çevirmeye başlıyoruz.

Tarihsel bulgular ve polisiyenin yanı sıra Ahmet Ümit‘in romanlarından eksik etmediği aşk teması da arada elbette atlanmamış. Müştak‘ın, kendisini durduk yere terk eden sevgilisi Nüzhet‘e tam 7 yıl boyunca  her ay karşılıksız mektuplar yazması ve dile kolay 21 yıl sonra tam görüşecekleri günde cinayete kurban gitmesinin ardından, aslında onun da kendisine bir mektup yazdığını öğrendiği kısım boğazları düğümletecek cinstendi.

Ahmet Ümit önceki tarzlarına benzer ama farklı şekilde ele alınmış bir eser yazmayı amaçlamış ve bunu da başarmış. Başkomiser Nevzat’ı ve ekibini bu sefer yan rollere yerleştirmesi de bunun bir örneği denebilir. Belki tempoyu düşüren kısımlar biraz azaltılıp, finali de tarihsel olaylara uyacak bir şekle getirebilse biraz daha şık olabilirdi. Ama dediğim gibi, Ahmet Ümit bize bu zamana kadar o kadar doyurucu eserler sundu ki, her seferinde daha fazla ister olduk.

İstanbul Hatırası gezisinin tadı damağımızda kalmışken, bu romanın da gezisinin yapılacak olması, hele ki böylesine bir fetih anlatımının ardından beni oldukça heyecanlandırdı. Katılmak isteyenler ayrıntılara buradan ulaşabilirler.

Kitabın bomba kısmı: Başarıya aç, suçluluk duygusuyla kıvranan bu ezik milletin elinden, bunu da almaya kalkışmayın.

Etiket fiyatı: 20 TL

Toplam sayfa: 511

İlk baskı: Nisan 2012

Not: 7/10

Tanıtım filmi:

Yine sevgili hediyesi olan M.E.B. Klasiklerinden bir keşif. Kitap sonrasında Yurt Kitap Yayınlarından “Hunların Arasında Kölelikten Kahramanlığa” ve Elips Kitaptan da “Tanrının KıIıcı Attila” adlarıyla yeniden çıktı. Tanrının Kılıcı Attila’yı henüz inceleme şansım olmasa da, Hunların Arasında Kölelikten Kahramlığa’yı aldım, okudum ve beğendim ama yine de ben Anlaşılmayan İnsan derim.

Zeta Hunların arasında bir Bizanslı köle. Kitapta Attila’yla ilgili kısımlarda var ama esas konu Zeta ve Zeta’nın umarsızca sevdiği bir Hun beyinin kızı olan Emöke. Bizans, savaşlar, Attila, Hunlar, köleler ve “sevdiğim başka sevenim başka” tarzında birkaç çeşit aşk. Güzel kitap, “İyi ki okumuşum.” dediklerimden.

 
Bu kitabı okuduktan sonra Hun İmparatoru Attila’yı da merak ettim. Okunacak olan kitaplar arasında onun hayatıyla ilgili kitaplar da var, bakalım bakalım.

İki ay önce falan kitapçıda dolanırken aldım bu kitabı. Son zamanlarda ne aradığımı bile bilmiyorken aradığım kitabı buldum. Korku, polisiye ve gerilim türleri arasında ince çizgiler vardır. Bu gerçekten bir gerilim kitabı. Kitaptaki konuyla benzer konularda çok fazla film izlemişimdir. Hatta bu tarz filmlerden artık midemin bulandığını bile söyleyebilirim ama ilk kez bu tarz bir kitap okudum. Filmlerde bu konuyu kullanmak daha kolay olabilir ama kitapta bu işi uygulamak oldukça zor bir iş olsa gerek. Yazarın ilk kitabı olmasına rağmen, oldukça başarılı. Bu bestseller olayını sevmesem de, yazarın hakkını vermek istedim.

 
Christine Lucas geçirdiği bir kazadan sonra amnezi hastalığına yakalanır. Her sabah uyandığında güne kendini ve hayatını unutarak merhaba der. Geçmişini hatırlamadığı gibi, bu geçmişin üzerine yeni yaşanmışlıklar da ekleyemez. Gün boyunca ne öğrendiyse o gün onunla yaşar ve ertesi güne kadar yine her şey sıfırlanır. Geçmiş yok, gelecek yok, sadece bugün var. Gün içine sürekli tüm geçmişini sığdırmaya çalışan bir kadın. Aynı yatağı paylaştığı halde kocası Ben’i bile tanımaz. Ben her gün karısına geçmişle ilgili şeyleri anlatmaya çalışır ama sakladığı bazı şeyler de vardır. Doktor Nash kocasından gizli olarak Christine’e yardım etmeye çalışır ve ona tekrar hatırlayabilmesi için bir günlük tutmasını önerir. Bu günlük sayesinde kendiliğinden de bir şeyler hatırladığı olur, bunları da günlüğüne ekler. Christine yavaş yavaş geçmişini ve herkesin kaza dediği olayı günlüğünün de yardımıyla hatırlamaya başlar.

Bu kitabı da okudum ya, sazanlığıma doyum olmasın. Kitabın adı Piraye. Baktım kitabın arkasında da Nazım Hikmet, şiir, Piraye kelimeleri geçiyor, ben de aldım da okudum; ki almaz ve okumaz olaydım. Otobiyografik romanlara karşı bir zaafım var, ben de öyle bir şey sandım işte. Tamam beklentim falan öyle çok yüksek değildi ama bu kadar da rezil bir şey beklemiyordum doğrusu. Parama yazık, hevesime yazık, zamanıma yazık ve yazık ki ne yazık. Yalnız Canan Tan gibi kadınları – ısrar ve inatla “yazar” demeyeceğim kendisine – cidden takdir ettim. Güzel bir pazarlama stratejisi, benim gibi sazanları anında çekiyor. İnsan kitabın arkasını tam okur, hatta kitabı açıp kitabın içinden bir iki cümle okur ama nerede bende böyle bir düşünce. Aslında kitabın kapağından anlamam gerekiyordu. Kitabı okuyalı uzun bir zaman oluyor, daha ilk baskıda alıp da okumuşum. O zamanlar Canan Tan kimdir falan bilmiyorum tabii. Zaten kendisini ve türünü az biraz bilsem tövbe uzağından yakınından dolanmazdım, merak da etmezdim. Her şeye rağmen benim için güzel bir referans oldu. Kim Canan Tan’ı okuyup da beğendiğini söylese, o kişinin kitap tavsiyelerini hiç önemsemiyorum.

Kitabın konusuna gelecek olursak. Piraye adında modernim diye geçinen, kaprisli, şımarık, dünyanın sadece kendi etrafında döndüğüne inanan, vur kafasına ez diye tabir ettiğim bir genç kadının kendini bilmez, dengesiz ruh halleri – bunun adı “aşk” değil – anlatılıyor. Ev-vet, dört yüz küsür sayfa boyunca sadece bunları okuyoruz. Kitapta en sinir olduğum şeylerden teki de kendisini Nazım Hikmet’in Pirayesiyle özdeşleştiriyor olması. Yüzsüzlüğün bu kadarına da pes dedim doğrusu.

Son olarak, Canan Tan’ın en çok okunan ve kazanan yazarımsılardan olduğunu belirtmek isterim.

Yine bir sevgili hediyesi kitap ve ben.

Kitabı okumadan önce: Joe Hill, Stephen King’in oğluymuş ve bir kitap yazmış. Bakalım bakalım, acaba ne kadar babasından etkilenmiş?

Kitabı okuduktan sonra: Joe Hill, Stephen King’in oğlundan ziyade bir yazarmış. Yani yazarı babasının adı referans olmadan da anabilirmişim.

Öyle ahım şahım, aman aman bir kitap değil; lakin orijinal bir konu, okuması kolay, kafa dağıtıyor falan. Her şeyden önce bunun yazarın ilk romanı olduğunun altını ısrar ve inatla çizmek isterim.

Eski bir death metal grup üyesi olan Judas Coyne ilginç bir koleksiyona sahiptir. Bu garip koleksiyonu için internetten açık artırmayla bir hayalet satın alır. Kargoyla gelen siyah kalp şeklindeki kadife kutunun içinden ölü birine ait olan siyah bir takım elbise çıkar. Bu takım elbisenin sahibi yaşlı adam bir anda eski müzisyenin hayatına dahil olur. Coyne ve sevgilisi hayaletten kurtulmanın yollarını ararken, hayalete dair de ilginç şeyler öğrenirler. Hayalet durduk yere eski müzisyenin başına musallat olmaz, vardır elbet bir nedeni.

Bir baska korku kitabiyla herkese merhaba,

Bu yazimizda yine cep telefonum üzerinden okumus oldugum, Stephen King’e ait cok eski bir kitaptan bahsedecegim. Filmi de cekilmis olan bu kitap benim üzerimde degisik etkiler yaratmistir. Acikcasi bunlarin icinde korku yok. Daha cok ilgi cekici diye tabir edebilecegim bir kitap.

Kitap, telekinetik güclere sahip olan bir kiz cocugu hakkinda. Carrie ismindeki bu kizimiz, asiri derecede dinci annesiyle beraber yasamaktadir. Bu kadin, her türlü seyi günaha baglayan, kizini günahlarini düsünmesi icin dolaba kilitleyen bir karakter. Kizin bu kapali kutu olan hayati, okuldaki spor salonunun dus odasinda ilk adetini görmesiyle birlikte degismeye basliyor. Sürekli itip kakilan Carrie, yaklasik 16 yasinda bunu yasiyor ve annesi bu konuda daha önce hicbir sey söylemedigi icin tamamen panige kapiliyor. Diger kizlarin kendisiyle dalga gecmesi ise her seye tuz biber ekiyor.

Neyse… Bu baslangicin ardindan kitap paralel üc anlatim ile ilerlemeye basliyor. Birincisi Carrie’nin cocukluguna ait alintilari iceriyor. Carrie üzerine yazilmis makaleler, raporlar, onu bulundugu duruma getiren olaylardan alintilar ekleniyor kitaba. Ikincisi kitabin en önemli olan mezuniyet balosu ile baslayan olaylar zincirinin polis raporundan alintilar iceriyor. Ve sonuncusu da, Carrie spor salonunda yasadigi olaydan, mezuniyet balosuna kadar gecen süre icerisinde kendi düsüncelerini ve yasadiklarina yer veriyor.

Dedigim gibi, ilgi cekici bir kitap, ama gercekten, bu kitabi okurken, Stephen King’e ait diger kitaplarda oldugu gibi bir korku hissetmedim. Daha cok Carrie’ye acima icerdi duygularim. Öyle bir anneyle yasam, okulda sürekli itilip kakilmanin etkileri… Bunun haricinde ise bu güc üzerine yapilan yorumlarin ve degerlendirmelerin etkisinden dolayi, daha cok merakla okumaya devam ettim kitabi. Gercekten mükemmel ve etkileyici bir güc bana göre. Gercekten bu sekilde bir güce sahip insanlar var mi diye düsünmedim degil.

Bütün bunlarin bir araya gelmesiyle ortaya cikan bu kitap, yine Stephen King’in neden bu kadar büyük bir yazar oldugunu cok iyi bir sekilde kanitliyor.

Cok eski ve cok etkileyici olan bu kitabi okurken en az benim kadar zevk almaniz dilegiyle…

Mustafa

Herkese yeniden merhabalar,

Yine cep telefonumdan okumus oldugum bir Stephen King kitabindan bahsedecegim bu yazida. Herkesin bildigi gibi bu kitap uzun yillar önce yayinlandi. Tam olarak yil vermem gerekirse, kitap 1987 de yayinlandi, ve Mustafa bu kitabi 2012 de okudu. Biraz geciktiginin farkindayim, ama gec olsun güc olmasin demisler.

Bu kitabi aslinda yillardir okumak istemistim, ama bir türlü firsat olmamisti. Bazi arkadaslarimin da kitabi ortaokulda okumus olduklarini ögrenince, artik daha fazla ertelemeyeyim dedim.

Kitap hakkinda söylemem gereken sey cok basit aslinda:  Cok güzel bir kurgu, cok basit bir son… Kitabin baslangici ve hikayeye girisi harika. Kitap, Stephen King’in diger kitaplarinda da görüldügü gibi Derry denen bir yerde geciyor. Bu kasabaya musallat olmus, yaklasik her 20 – 25 yilda bir uyanan yaratigi cocukluklarinda yaralamayi basaran 5 insanin, yillar sonra, yaptiklari anlasmaya dayanarak, yaratigin tekrar uyanmasi halinde bu sefer onu yok etmek icin bir araya gelmesini anlatiyor. Yaratik istedigi sekle girebiliyor ve genellikle palyaco olarak karsimiza cikiyor.

Kitabin en basinda kücük bir cocugun bu yaratiga kurban gitmesiyle baslayan hikaye, 5 kahramanin hayat hikayeleriyle devam ediyor. Sadece anlasma yaptiklarini ve tehlikeyi hatirlayan bu 5 kahraman, o yaratikla nasil bir savas cikardiklarina dair herhangi bir seyi hatirlamiyorlar. Bu durum da hikayeye ayri bir tat katmis, cünkü kitap kahramanlarimiz cocukluklarinin ve büyümüs hallerinin paralel bir sekilde anlatilmasiyla ilerliyor. Her yaptiklari bir baska hatirayi tetikliyor.

Kitap ile ilgili begenmedigim tek yan sonu oldu acikcasi. Ben bu kadar güzel bir kurguya, daha iyi ve yaratici bir son yazilmasini beklerdim. Ama elimizdekiyle yetinmeliyiz sanirim. Ama Stephen King’e ait bir cok kitap okudum, ve acikca söylemeliyim ki, en sevmedigim son bu kitaba ait (ne kadar hayal kirikligina ugradigimi tahmin edin artik).

Yine de bir Stephen King eseri oldugunu hatirlatmamda ve okunmaya deger oldugunu belirtmemde yarar var sanirim.

Iyi eglenceler,

Mustafa

Herkese merhabalar,

Uzun süredir buraya herhangi bir yazi yazamiyorum maalesef. Bunun icin bir sürü bahane sunabilirim ama bence gercegi yansitacak tek aciklama TEMBELLIK olur diye düsünüyorum. Belki bundan sonra bu tembelligi biraz azaltabilirim.

Neyse… Cep telefonumdan kitap okumaya baslamistim son zamanlarda. Ve okunmasi en kolay kitaplar arasinda Stephen King kitaplari yer aliyor. Gercekten bunun sebebini bilmiyorum ama sadece onun kitaplarini cep telefonumdan okurken sorun yasamiyorum. Ama gercegi söylemem gerekirse, bu kitabi okurken, telefonu kullandigim sirada hafiften korkmadim degil. Okurken her telefonu acisimda ve kulagima götürürken, kitapla ilgili düsünceler aklima hücum etmedi degil.

Simdi de biraz kitaptan bahsedelim…

Kitap, daha ilk sayfalarindan itibaren dehseti beraberinde getiriyor. Herhangi bir hazirlanma, giris süreci bulunmuyor ve en basinda size sanki bir sopayla vurmuslar gibi hissediyorsunuz.

Konusuna gelince, cep telefonundan gönderilen bir sinyal ile insanlarin beyinleri silinip yeni bir irk ortaya cikiyor. O sinyalin nerden ve nasil geldigine dair bir fikir yok. Ama sinyal gelir gelmez etrafindakileri öldürmeye odali insanlardan bahsediyoruz. Daha sonra bu yeni irk organize olup dünyadaki herkesi ya öldürmek, ya da kendilerine katmak icin calismaya basliyorlar. Bunlarin tam ortasinda kalan bir kac karakter, cep telefonu kullanmiyor ve bu yeni irktan kacmaya calisiyor. Ama telepatik gücler kazanmaya baslayan ve cep telenuyla herkese bulasan bu yeni irktan kacmak gercekten kolay degil.

Kitapla ilgili cok fazla detay vermek istemiyorum. Cünkü, okurken ilerledikce oldukca sasirdigim ve etkilendigim bir konusu var. Bu kitabi kesinlikle herkese tavsiye edebilirim. Bunun haricinde gercekten filminin cekilmesi icin dua ettigim bir kitap oldugunu da belirtmek isterim.

Umarim okursunuz, ve benim begendigim kadar begenirsiniz…

Iyi okumalar…

Masal sever bana doğum günümde gelen bir hediye. Kitap Yapı Kredi Yayınları’nın Doğan Kardeş bölümünden çıkmış, yani anlaşılacağı üzere bir çocuk kitabı. Böyle büyük boy, sert kapaklı, ciltli, içi renkli resimlerle dolu bir masal kitabı. Masalı mı daha çok sevdim yoksa çizimleri mi bilmiyorum. İşte bu sebepten en az Italo Calvino kadar çizer Nicoletta Ceccoli de teşekkürü hak eder. Kendisinin sadece çizim kitapları olsun, söz veriyorum ki hepsini alırım.

Güzel prenses, kral, kötü kalpli kraliçe, yeryüzüyle gökyüzünün iç içe geçtiği bir dünya. İşte böyle bir masal kitabı. Tek kusuru kısacık bir şey olması.

Italo Calvino: Daha çok masal yazsaymış ve hatta hep masal yazsaymış.

.