MUSTAFA ÇETİNEL

 Hi Everybody,

Lets talk today about a book that i just finished yesterday on the way to home. The book was in English, so i will write this comment in English. I hope, you would enjoy it and not have so much fun with my foreign language.

Whatever, this book has been suggested to me by my brother (Rahim) and i had this book since so long time in my library waiting for me to read. At the end, after i forgot most of my books in Frankfurt when i came to Brussels, i had to read this one.

Let me be honest with you. The book was really good. Especially the language that author used. I read lots of English books but this language was so different than the others. It was so easy to read and author was talking to us. He was telling us a story and i was just sitting next to him.

Now let me explain the story a little bit. Anansi is an American God refers to Spiders. There are gods for every animal shape and Anansi is just one of them. But he is different that others cos he is more clever. According to this book, the world is having it’s shape by songs and stories of American Gods. All the songs and stories were belonging to Tiger till Anansi tricked him and got them. Afterwards, since thousands of years, everybody tells Anansi stories, every sings Anansi songs.

One day, Anansi dies. One of his son, Fat Charlie finds out that he has a brother named Spider. And he can contact to him by telling to a spider that he wants to see his brother. Cos Spider has all the God powers…

One day, even though Charlie did not believe to this elderly story, he decided to ask a spider about his brother. And than everything starts. For the rest, you have to read the book.
But let me assure you that the book is really fantastic. It really worths to spend time on it.

Have fun with the book,

Regards,
Mustafa

.

Tom Robbins okumaktan en keyif aldığım yazarlardan birisi. Kitaplarını yazarken bir araya getirdiği her cümle en güzel taşların birbiri ardına dizildiği göz kamaştırıcı mücevherlere benziyor. Hal böyle olunca şimdiye kadar üç kitabını okuduğum bu harikulade yazarı geciktirmenin sebebini kendime bile açıklamak güç ama yazacak ve okuyacak o kadar çok kitap var ki bazen umutsuzluğa kapılıyorum.

Daha önce okuduğum iki romanında da günümüz dünyasını mistik öğelerle ve az bilinen, edebiyat dünyasında pek anılmayan tanrılarla ve onların hikayeleriyle süsleyen Robbins Villa Meçhul’de Tanuki olarak bilinen Japon tanrısına ve uzak doğuya el atmış.

Temelinde Tanuki’nin maceralarını inceliyor gibi görünen roman Vietnam savaşından ’60′lardaki olaylara, sirklerden uzak doğunun gizemli dünyasına giren bir hikayede bir yandan parça parça Villa Meçhul olarak bilinen evin ve onun arkasındaki hikayenin temellerini anlatıyor, diğer yandan ironik üslubu ile iki kişinin sevdiği ama ikisine de yar olmayan gizemli tanuki eğitmenini hikayesine katıyor, bütün bunları kayıp üç Amerikan askerine ve sonrasında da 11 Eylül olaylarına kadar bağlamayı başarıyor.

Merhabalar yeniden,

 
Bugün karsiniza bir baska kitapla daha cikacagim. Tatilimde okudugum ikinci kitap olan “Buda, Geoff and Me” (Buda, Geoff ve Ben) Edward Canfor-Dumas isimli bir kitap. Basligiyla ilgimi ceken bu kitabi okumaya basladiktan sonra genel bir hayal kirikligi yasadigimi belirtmeliyim.

Tam olarak emin olamasam da, sanirim bu olaylar gercekten yazarin basindan gecmis olaylar. Edward (kitapta sadece Ed), sirketinde patronuyla bir türlü anlasamayan ve sürekli mizmizlanan bir kisiliktir. Bir gün bir icki icin ugradigi barda, Geoff isminde bir adamla tanisir. Adamin, bar sahibine yardimci olmak icin pislik icindeki bir kanalizasyon tikanikligini karsilik beklemeden temizlemis olmasi kendisini cok etkiler.

 
Bir gün ayni adamla yolda karsilasinda, hayatindan gecen olaylari ona anlatmaya baslar. O sirada isyeriyle olan problemi, ve ayrica kiz arkadasinin onu terk etmesi seklinde gelisen olaylardir bunlar.

Geoff bir Budisttir ve bu inanca göre yasamaktadir. Hayat felsefesini ona göre ayarlamis, daima iyilik yapmaya calisan bir kisilik olarak karsimiza cikmaktadir. Ed’e yol göstericiligi görevini üstlenir ve ona Budizm felsefesini anlatmaya baslar. Kitap boyunca inisli cikisli bir hayat yasayan Ed, her kötü olaydan sonra dünyayi ve sanssizligini kötülemektedir.

Geoff araciligiyla baska Budist insanlarla tanisir ve hepsi de karsiliksiz olarak ona yardim etmeye calisirlar, bunun yaninda ise her birisiyle farkli seyleri tartisir, farkli konularda görüslerini alir.

 
Kitap genel olarak orta düzeyli diyebilecegim bir kitap. Acikcasi okuduktan sonra aklima ilk gelen, kitabin Sofi’nin Dünyasi adli kitaba benzeyip, felsefe yerine Budizm inancini eline almasi oldu.

 
Eger bunalmayacaksaniz okuyabilirsiniz, ama belirtmeliyim ki, kitap gercekten yavas ilerliyor…

 
Iyi okumalar…

.

Herkese uzun bir aradan sonra yeniden merhaba,
Uzun süredir yazamamamin sebebi, tatile cikmis olmam. Bunu bastan belirteyim. Toplamda yaklasik 2 hafta süren tatilimde 7 kitap okudum, ve sirayla hepsini buraya yazmayi planliyorum.
Birinci kitabimiz; Catching Fire, Türkce’siyle Atesi Yakalamak.
Suzanne Collins’e ait bu kitap, Aclik Oyunlari serisinin 2. kitabi.

Bu kitapta da yine beni bir nebze sasirtmayi basarmis yazarimiz. Ilk kitabinda oldugu gibi, bu kitavini da  soluksuz bir sekilde okudum. Bu seferki 1,5 gün sürdü. Gercekten sürükledigini belirtmeliyim. Ama bir nokta var ki, diger kitap kadar iyi degildi. Bir nevi tekrari gibi birsey olmus, ki bunu da beklemiyor degildim…
Ilk kitabindaki kahramanimiz Katniss, kitabin sonunda ortaya cikan “kendisine asik olan erkekleri üzmemek icin aci ceken” kiz rolünü devam ettirmekte. Hatta bunun tanimlamasiyla bakmakta kitap olaylara. Bu konuda yazarin kisilik konusunda basite kactigini belirtmem gerekiyor.
Ilk kitapta Aclik Oyunlari’ni kazanan Katniss ve erkek kahraman (ismini hatirlamiyorum) bu sefer mintiklari dolasmaya baslamak zorundalar. Bu yüzden de ask oyunlarina devam etmeleri gerekmekte. Bununla baslayan kitap, Capitol’ün lideri Bay Snow’un 75. yil oyunlarini aciklamasiyla devam ediyor. Her 25 yilda bir oyun daha degisik kurallarla ortaya cikmakta. Mesela bizim kahramanlarimizin danismani, kendi oyununu 50. yilda kazanmis birisi. 50. yil organizasyonunda 2 kat fazla katilim gerceklestirilmis her mintikadan.
Simdi size 75. yil oyunlarinin süprizini söyleyerek tadi bozmayi istemiyorum. Ama yine de ilkini okuduysaniz, ikinciyi kesin okuyacaginizdan eminim…
Iyi okumalar…

.

Daha önce okuduğum birkaç kitabıyla Elif Şafak dikkatimi çekmişti ve okumaya değer bulmuştum. Bu kitap ise benim için tam bir hayal kırıklığı oldu. Araf’ta ne kayda değer bir kurgu, ne edebi zenginlik, ne de merak uyandırıcı herhangi bir şey bulabildim.

Konu olarak, Amerika’da doktora yapmakta olan üç yabancının ve bunların etrafındaki birkaç kişinin hikayesi seçilmiş. Kitabın teması, yabancı ülkede yaşayanların duyguları ve arada kalmışlıkları. ‘Arada kalmışlıkları’ kısmını kitabın isminden anlayabiliyoruz, çünkü kelime anlamı olarak araf; cennet ile cehennem arasında bir yer (tdk), ya da kötüler ve iyilerin nihai ahiret mekanları arasında olduğuna inanılan yer (wikipedia). Fakat, açıkçası hangi karakterin ne şekilde arada kaldığını, arada kalmış hissediyorsa bunun sebeplerini ben romanda bulamadım. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan, yurt dışına giden insanların isimlerinin okunuşları ve yazılışları hakkında bazı sıkıntılar çektikleri (ki Elif Şafak da ismini Elif Shafak olarak kullanıyordu), kendi ülkelerinde kullanılan bazı deyimlerin ve atasözlerinin yabancı ülkelerde farklı düşünülebileceği…  ve dahası yok. Arada kalmışlık konusu ile ilgili kitaptan aklımda kalanlar burada bitiyor. Geriye kalanlar ise, romandaki üç beş ana karakterin günlük hayatının anlatımından ibaret.

Hiç sürükleyici bulamadığım bu kitabı, beşer altışar sayfalık periyotlar halinde zorla okudum diyebilirim. Bu da bana ders oldu, bundan sonra eğer bir kitabı baştan sevmediysem, bitirmek için hiç zorlamayacağım. Vakit, boşa harcanmayacak kadar değerli.

Sonuç olarak; aslında çok güzel işlenebilecek bir konunun Araf gibi bir roman ile harcandığını düşünüyorum.

.

Vassaf özellikle hayatının gençlik dönemlerini geçirdiği ve üniversiteyi okuduğu 1960′ların Amerika’sını çok güzel şekilde tasvir etmeyi, orada ’68 olaylarının içinde olan birisi olarak olayları bireyin (kendisinin) gözünden anlatmayı çok güzel başarıyor. Bir yandan kendi hayatını anlatırken bir yandan da çevresine hızla değişen Amerika’yı ve dünyayı, o dünyanın bir parçası olarak aktarıyor. Dahası bunu yaparken getirdiği sistem gözlemleri ve eleştirileriyle çok güzel dersler vermeyi ihmal etmiyor. Didaktik veya anı türü kitapları pek sevmeyen ve okumayı tercih etmeyen birisi olarak bu kitabı gayet keyifle okuduğumu da eklemem gerekir.

Daha sonrasında Rusya’yı anlatmaya başlıyor Vassaf, sonra dönüyor tekrar Amerika ile bitiriyor. Amerika’dan döndükten sonra annesiyle gittiği 1960′ların sonunda Moskova’da düzenlenen Uluslarası Psikoloji Kongresi’ni, Rusya günlerini ve gözlemlerini 2003 yılında tekrar gittiği Moskova ve yeni Rusya ile olan farklarını, farklılıklarını çok güzel aktarmayı başarıyor. Her ne kadar Amerika ile ilgili bölümlerdeki anlatımı çok daha güçlü de olsa kitabın iyi bir entelektüelin gözünden anlattığı Rusya ile ilgili kısımları okuyucuyu hiç sıkmıyor.
Yakın geçmişi merak edenlerin edinmesini tavsiye edeceğim bir kitap.

.

Yeniden Merhabalar,

Bugün karsiniza yeniden mükemmele yakin bir kitapla cikacagim. Khaled Hosseini’ye ait okudugum ikinci kitap olan Ucurtma Avcisi’ni anlatacagim size. Ilk okudugum kitabi “Bin Muhtesem Günes” ile ilgili yorumlarimi buraya daha önce yazmistim. Simdi de bu kitabina geldi.

Okuma sirasini yanlis yaptigimi belirtmeliyim. Yazar ilk önce Ucurtma Avcisi’ni yayina almis, ardindan ise Bin Muhtesem Günes isimli kitabini. Birbirinin devami olmayan bu iki kitap, yine de ayni seyle alakali; Afganistan’in yakin tarihi. Bin Muhtesem Günes’te kadinlarin gözüyle anlattigi bu tarihi, bu kitabinda erkeklerin gözüyle anlatmis yazar. Iki kitapta ortak olan tek bir karakter var; o da yetimhane müdürü Zaman.

Kitap 1970′li yillarla basliyor anlatimina. Cok zengin bir tüccarin ogluyla (Emir), o ailenin usaginin oglu arasinda arkadasligi anlatiyor. Kitap, zengin olanin dilinden anlatiliyor ve bu sekilde devam ediyor. Usak, Afganistan’da ezilen Hazara’lardan geliyor, ve böylece tarihini anlatmak icin neredeyse her kesiminden karakteri kitaba ekliyor yazar.

Kitabin ismi ismi, Hazara usagin cocugu Hasan’in cok iyi bir ucurtma avcisi olmasindan geliyor. Afganistan’da yapilan ucurtma yarismalarinda havada en son kalan ucurtma yarisi kazaniyor, düsen ucurtmalari yakalamak ise yarismanin en önemli olayi haline geliyor. Bunu sezgisel olarak cok iyi basaran Hasan, kitabin en etkili, en önemli etkenini, Emir’e bagliligini söyle bir cümleyle anlatiyor;

“Senin icin gerekirse bin tane yakalarim Emir Aga!”.

Tamamen saf bir baglilikla Emir’e baglanmis Hasan, hayatini bu bagliliga bagli kalarak geciriyor. Dostluklari, bir nevi kardesliklerini hic bir zaman unutmayacak sekilde. Ama bir gercek var ki, kitabi yine derinden etkiliyor; Emir bir Aga, Hasan ise onun Hazara usagi. Bilmem aciklayabildim mi durumu!

Bu kitabin anlatilis güzelligini size aciklayamam. Ödüller almis olan bu kitap, kesinlikle bu ödülleri haketmis. Yazar ise ayni kalitesini her iki kitapta da korumayi basarmis. Cumartesi aldigim bu kitabi, Sali gecesi, saat 2′ye dogru bitirdim. Sonunu gercekten cok merak ettigim kitap, beni sasirtarak sona erdi. Yazarin sonunda ortaya cikardigi gizem beni gercekten cok etkiledi.

Bence kesinlikle okunmasi gereken bir sey.

Ayrica cevirmene de ayri tesekkür etmem gerekir, cünkü kendisi de iyi bir is cikarmis…

Simdiden size iyi okumalar dilerim,

Mustafa

.

Hemen arada konusunu da aktarayım, kadının birinin babası CIA için çalışırken kötü Rus mafyasını ele geçirecekmiş ama pis CIA ajanları kızın annesini öldürüp kardeşini sakat bırakmışlar ve ortada 50 milyon dolar varmış, bunun için de İsviçre’ye gidiyorlar, arada kızın bir de polis arkadaşı var, yanlarında da üç dört tane yeni ajan, bütün kitap boyunca kovalamaca oynayıp son elli sayfada saniye saniye kötü adamları dövüyorlar.

Bu noktada her ne kadar pek adetim olmasa da bu kitabı ve pek çok kitabı yayınlamış olan Doğan Kitap’tan ve kitap yayıncılarından da söz edeceğim. Bir yayıncı için birinci önceliğin para kazanmak olduğunun farkındayım. Kimse zararına kitap basıp yayınlamak istemez. Neticede her şirketin birincil önceliği yaşamak ve yaşamak için de kar etmek gerekiyor. Bu noktada Doğan Kitap’ı şirket olarak kitap yayıncısı listesinden uzak tutmak gerektiğini hissediyorum. Yayınladıkları kitapları inceleyince sanki içinde sadece 10101010 veya “hiç” yazan bir kitabı da eğer para kazanacaklarsa yayınlayacakları hissine kapılıyor insan. Buna bir de sattıklarını “mal” olarak düşündüklerini durumunu eklersek, yayınladıkları kitaplardaki midesizliklere pek şaşırmamak gerektiğini ortaya çıkıyor.

Bu noktada sorunun, “çok satan iyidir” tembelliği ve aymazlığı içindeki düşünce yapısında olduğundan görmeye başladım. Örneğin Glenn Meade’nin Buz Kapanı kitabı değerlendirme için bana gelse, kitabın oldukça kötü olduğunu söyler ve ve bunu kitap eleştirisinde açıkça belirtirdim. Bu durumda ortaya, söz konusu yayıneviyle olan tek seferlik ilişkimde edindiğim tecrübeyle “Sen hiçbirşey bilmiyorsun bu kitap çok sattı, ayrıca Glen Meade bütün kitapları çok satan bir yazar!” şeklinde bir tepkinin geleceğinden neredeyse eminim. “Bu dahil, bütün genellemeler yanlıştır” diye bir söz vardır; Glenn Meade romanlarıyla bu listeye girebilecek bir yazar olduğunu Buz Kapanında gösteriyor.

Doğan Kitap’ta kitapları yayınlanan bir yazar olmanın çok faydası var. Zaten memlekete dışarıdan birisi gelse edebiyat dünyasının Doğan Kitap’ın seçtiklerinden oluştuğunu sanır. Neticede koskoca bir holdingin de üyesi oldukları için istedikleri kitaplara ve yazarlara gizli veya açık her tür reklamı sağlayabiliyorlar. Bir yazarla bir sürü röportaj yapılması, yeni kitabının sanki dünyanın en büyük eseri gibi tanıtılması, gazetelerdeki köşe yazarlarının belki kapağını bile görmedikleri bir kitap hakkında en yalaka yorumları yapması sayesinde öne çıkabilecek çok daha iyi yazarlar varken etraf beş para etmezlere ya da medya tarafından şişirilmişlere kalıyor.

Kısacası bir kitapla başlayan bu eleştiri en nihayetinde başa çıkalamayacak bir duruma karşı anlamsızca verilen bir savaştan herkesin suskunluğunda ve umursamazlığında boğulan bir çığlığa dönüştü. Yazı da haliyle oldukça uzadı. Glenn Meade okuyorsanız, Buz Kapanı’nı almayın diyerek toparlamak istiyorum. Bir sonraki okuyacağım kitabıyla büyük bir balon ve gereksiz bir yazar mı yoksa aksiyon romanları yazmayı az da olsa becerebilmiş az gerekli bir yazar mı onun kararını verebileceğimi umuyorum.

.

Merhabalar Yeniden,

Size Tirpanli Adam kitabini yazmadan önce, bu kitabin üzerinde durmak istiyorum. Cumartesi sabahi Brüksel icinde gerceklestirilen bisiklet turuna katilmak icin yola ciktigim sirada, metroda bu kitabi okumaya basladim. Ilk birkac sayfayi ancak bitirmistim ki, ilgimi cekmeye basladi, ama ara vermek zorundaydim, cünkü inecegimiz duraga gelmistik.

Geri döndügümde neredeyse hic okumadim diyebilirim. Pazar günü kalktigimda, camasir yikamak icin Wash – Saloon’a gitmeye karar verdim. Makinelerin dönmelerini beklerken kitabi okumaya devam ettim.

Aksam saat 23.30 civarinda son sayfasini bitirmis oldugumu belirtmem gerekiyor. Neredeyse hic ara vermeden (sadece bir kez yüzmeye gittigimde biraktim) bütün gün kitabi okuyarak sonlandirmistim. Gercekten beni oldukca sürüklemis bir kitap oldugun belirtmeliyim.

Daha önce abim kendi yorumlarini yazmis bu kitap hakkinda. Bende burada kendi düsüncelerimi eklemek istiyorum.

Kitap gercekten cok sürükleyici benim düsünceme göre. Acikcasi bunun en önemli sebebi, kitabin birincil karakterinin kitabi birinci agizdan anlatmasi. Bu size sanki hikaye dinliyormussunuz etkisi yaratiyor. Yapilan tasfirleri de özellikle etkileyici buldugum icin bu kitap beni kendi avuclarina aldi. Sanki televizyonda film izliyormusum gibi, kitabi okuyordum. Bütün detaylari gözümde canlandirabildigimi söylemem gerekiyor (son sahne haric acikcasi).

Kitabi bitirdigimde elimde sanki yarim kalmis bir film vardi, ve gercekten de öyle. Kitabin ikincisi yayinlanmak üzere. Planlama eylül 2009′a göre yapilmis;

http://www.amazon.com/dp/0439023491/?tag=mawboo-20

Ben ilk firsatta kitabi satin alacagim ve okumaya baslayacagim. Gercekten devamini cok merak ediyorum.

Size de kesinlikle tavsiye ediyorum bu kitabi…

Selamlar,
Mustafa

It is difficult to give up on writing about Neil Gaiman’s books. This is also another of his books probably the second one I have read: Anansi Boys.  I also realize that I have yet to write about this books in Turkish, well I will do it in later time.

Anansi Boys are also about old gods but not in a way that Gaiman’s book “American Gods” does. It’s mostly about Charles Nancy who is actually named by his father as “Fat Charlie” and his father being a god the name sticks. He complains about it all his life and most in the book and it is kind of funny considering that he is not fat at all.

In a way Fat Charlie (opps it sticks to my writing as well) same as Shadow of American Gods; they both are clueless about what’s really going on around them (in reference to the story of the book). He also has a brother who is completely different and opposite of him, Spider. Fat Charlie being a shy, less talkative and normal person learns about his father’s death and goes back to America (because he lives in England) to take care about the things that are need to be done about the funeral. On the other hand, the outgoing, cool brother Spider decides to live with Charlie and the fun starts. I also should add that (even I recognised it much later) the book’s heroes (the Anansi Boys) are actually black people (or maybe I should say African-American to be more politically correct) and Gaiman does not mention it in the book not even once but you understand it anyway.

The book is cool. When you think about it all of Gaiman’s books are cool, so this one is no different and me mentioning it is kind of lame. But his way of telling the story, his perceptions about normal people that live normal lives and the smart way he puts them into his books including this one is amazing. As a reader you start to realize this as soon as the book starts and you can always get the feeling that this might actually be true even you know that it is a fiction and a production of of a great mind. I believe this is also one of the reasons that I like most about Neil Gaiman and his work. He can easily convice you with his words and/or his drawings (he is also the creator of infamous Sandman series) and he does it so good.

.