Dragonlance dünyası (Krynn) pekçok açıdan Faerun’dan farklı: Tanrı sayısı çok daha az, tarihi çok daha karışık, kahramanlar sürekli hata yapan dangalaklardan oluşmakta (serinin ilk kahramanlarından bahsediyorum ve Raistlin’i ayrı tutuyorum), ve elfler Faerun’daki gibi üst seviye yaratıklar değiller, aksine pekçok hata yapan, ırk olarak yabancılara düşman, zeka olsa da o zekayı yönetecek bilgeliklerden yoksunlar vesaire vesaire. Ayrıca Krynn dünyasında bazen insana saçbaş yoldursa da çok orjinal bir ırk daha var: Hobbitlere, halflinglere çok benzeyen ama gene de onlardan ayrılan bir ırk bu: Sürekli çalan ama asla hırsızlık niyetinde olmayan, korku nedir bilmeyen (böyle bir duygu hissedemiyorlar), eğlenceli ve yaramaz ve bir çocuğa benzeyen “kender” ırkı ve onun en büyük temsilcisi Tasslehoff Burrfoot.

Böyle bir dünyada, ortada Tanrı’ların olmadığı bir dönemde büyücü olmayı başarmış ve sınavını geçmiş Raistlin ve arkadaşlarının hikayesiyle başlar Dragonlance dünyası. Romanlar o derece tutulur ki bu dünya ile ilgi daha sonra yaklaşık 200 roman daha yazılır. Tracy Hickman ve Margaret Weis başlattıkları bu dünya ve bu dünyada olanlar okuyucuların, ben de dahil, oldukça ilgisini çeker. Kimi yerde kahramanların yaptıkları saç baş yoldurur. Gerçi bu da normal, ilk çıkan üçlemenin kahramlarına bir bakalım isterseniz:

Tanis Half-Elven

Sürekli depresyonda, neredeyse hayatının tamamında aşağılanmış bir half-elf savaşçı. Elf ve insan tarafı sürekli çatışmada. Başına gelebilecek güzel şeyleri berbat edebilmek gibi bir becerisi var. Yarı-elf olduğu anlaşılmasın diye uzun saç ve sakal ile dolaşmayı tercih ediyor.

Laurana

Tanis’e aşık, yaşı henüz 18 olmuş (elf standartlarında) kendini dünyanın merkezi sanan elf kızı.

Flint Fireforge

Seride ilk ölen kahraman. Sürekli “ah dizlerim” diyerek şikayet etmesi dışında pek dikkat çekici tarafı yok.

Sturm Brightblade

Seride başlarda ölenlerden. Her kitapta gerekli, hayatını kendi prensipleri ve kurallarıyla yaşamaya çalışan bir şövalye. İşin ironik tarafı ortada olan şövalyelik kurumu dolandırıclar ya da aptallardan kurulu.

Goldmoon ve Riverwind

Yaban ellerden gelme (barbar yani) reisin kızı ve kabilenin yakışıklı ama fakir delikanlısı. Romanlarda olayları bu ikisi başlatır.

Caramon Majere

Biraz aptal, aşırı güçlü, hayatını kardeşine adamış bir savaşçı.

Raistlin Majere

En güzelini en sona sakladım. Serideki en orijinal karakter. Aslında okuduğum fantastik kurgu romanlardaki en iyi düşünülmüş karakterlerden birisi aynı zamanda. Büyücü, üstelik büyük bir gücü var. Buna karşılık bedeni çok güçsüz. Kardeşi Caramon her daim yanında ve yardımcısı. Raistlin için şunu söylemek mümkündür: “Dragonlance serisi Raistlin’in çevresine yazılmıştır.”

O kadar şeyden bahsettim, en önemlisini unuttum: Ejderhalar. Dragonlance romanları ejderhalarla alakalı. İyi ve kötü ejderhalar, ejderha yumurtalarından üretilmiş olan ejderanlar (draconian, ejderha kökenli insansı vücutlu yaratıklar), tanrılar arasında geçen savaşları anlatmakta bu romanlar. İçlerinde bolca büyü, bolca hata yapan kahraman da var ayrıca.

Hal böyle olunca ortaya 200den fazla kitap çıkmış durumda Dragonlance dünyası için. Hepsi iyidir demek doğru olmaz, ama ilk çıkan üçleme muhakkak okunmalıdır.

.

.

.

***

Bir yönden Forgotten Realms ve Dragonlance arasındaki farkı Superman ve Örümcek Adam arasındaki farka benzetirim. Özellikle Ed Greenwood’un yazdığı FR romanını okuyorsanız aslında bir Superman çizgi romanına ne kadar benzediği dikkatinizi çekmeye başlar bir süre sonra. Yaratılan dünyadaki karakterler daha “az” gerçekçidir, romanın kahramanları neredeyse Superman gibidir, zorluklar yaşamazlar, ya da yaşasalar bile etkilenmezler, karşılarında archdevil (çok üst seviye bir iblis) varmış tanrı varmış farketmez pata küte döverler. Kahramanlar genelde yakışıklı, karizmatik ve psikolojik olarak sorunsuzlardır. Doğru kararlar vermeyi, yanlış kararlarından ders çıkarmayı bilirler. Hepsi ayrı “süperdir” tabiri caizse.

Dragonlance dünyası ise daha gerçekçidir. Karakterleri yaralanır, zarar görür ve bolca dayak yerler. 1′e karşı 10 kişi saldırdığında kahramanın yapacağı en iyi şey kaçmayı denemek ya da ölmek olur. Dragonlance serisinde daha birinci roman biterken ana karakterlerden birisinin ölmesi kimseyi şaşırtmaz. Üstelik karakterlerin kahraman gibi davranmalarını beklemeyin. Muhtemelen pekçok hata yapacaklar, tabiri caizse okuyucuya saç baş yolduracaklartır. Genel olarak da romanların sonunda iyilerin kazanması, kötülerin kaybetmesi gibi bir durum ortaya çıkmaz.

Bir de ilk romanın karakterlerini inceleyelim:

1. Ne olduğuna karar verememiş, annesi tarafından akraba olduğu elflerden dışlanmış, duygusal açıdan bir embesil, kişiliksiz denilebilecek bir davranışlar serisi, şaşırtıcı olarak aşağılık kompleksine sahip half-elf archer: Tanis,
2. Sürekli birşeyler çalan (oluşturulmuş en ilginç ırklardan birisi), korkudan bihaber, hırsız kender: Taslehof Burrffoot,
3. Birinci (ya da ikinci çok emin olamadım şimdi) kitap bitmeden ölen, ortalama savaşçı, herşeyden şikayet eden demirci bir dwarf: Flint Fireforge,
4. Kendine ait bir onur çizgisinde ve prensiplerinde yaşayan, ikinci kitap sonunda ölen, düşüncesiz ve aptal bir knight: Sturm Brightblade,
5. Sürekli kardeşini düşünen çok güçlü ama aptal (sonradan çok düşünür diye toparlamaya ve yüceltmeye çalıştılar) savaşçı: Caramon…

Büyücümüz peşpeşe en fazla iki falan büyü yapabilen, sürekli öksüren ve sürekli hasta, kum saati şeklinde gözlere sahip, altın rengi derisi olan birisi: Raistlin Majere…

Açıkçası “Superman” romanlarından sıkılan fantastik kurgu okuyucuları için yeni bir soluk haline geldi Raistlin. Dikkat ediniz Dragonlance demiyorum. O dünya Raistlin hikayeleri anlatmak için arka plandır sadece. Raistlin’in maceraları ilk yayınlanan romanlarda başlar ve peşinden devam eder. Gücün sürekli peşinde olan, bunun için gereken herşeyi kullanmaktan veya yapmaktan çekinmeyen, yeri geldiğinde ikiz kardeşini bile öldürmekten çekinmeyecek olan… Çekici bir “kötü (evil)” olan Raistlin…

İlk üçleme sonunda herkes şaşırmıştı. Okuyucuların neredeyse tamamı, ben de dahil, kendini iyiliğe doğruluğa adadığını söyleyen dangalak kahramanlardan o derece rahatsız olmuştuk ki, sokakta karşılaşsak Tanis’i bir temiz dövmeye niyetlenecek pek çok kişi vardı aramızda. Ayrıca Dragonlance üçlemesi bittiğinde iyiler kazanamamış, kötüler kaybetmemişti. Arada garip bir denge oluşmuş, bu dengenin ortasında Raistlin herkesi dize getirip kendi kulesine yerleşmeyi, devasa bir green dragon’u bineği haline getirmeyi başarmıştı. Hayran bakışlarımız Fantastik Kurgu dünyasının bu en ilgi çekiçi kötü çocuğuna yönelmişti.

Haliyle romanların ve Raistlin’in maceralarının devamı geldi… Zaten Forgotten Realms’ın aksine sakin bir yer olmadı hiçbir zaman Krynn dünyası. Tabiri caizse bütün bir gezegen olarak, dragonlarla, draconian’larla, Tanrı’larla sürekli uğraşları devam etti… Söyle bir sayfiye yerine gideyim dinleneyim gibi birşey söz konusu olamadı bir türlü… Üstelik yazılan romanlardaki olaylar her daim için çok büyük ölçekli oldu.

Böyle olunca bir süre sonra sonra sıkıcı gelmeye başladı Dragonlance hakkında yazılan romanlar. Bana kalırsa başlardaki romanları okuyun, Raistlin’in ne kadar harika bir karakter olarak ortaya çıktığına tanık olun ve orada bırakın. Gerisi para kazanma amaçlı yazılmış ve çok da o kadar anlamlı olmayan romanlar gibi geliyor bana…

.

.

.

*****************************